شمارهٔ ۳۵۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر به حالتی اشاره دارد که دل انسان از درد و غم پر شده و زمین به خاطر این داغ‌ها و مشکلات، به مانند خاکی سوخته و آماده برای تولید آتش و شورش است. به بیان دیگر، این درد و رنج به نوعی زاینده حس و انرژی جدیدی می‌شود.