شمارهٔ ۳۶۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، حسن به شدت بر زیبایی خود اصرار دارد و نمی‌تواند از خود دور شود. او به مانند گلی است که شبنم روی آن می‌نشیند و این زیبایی را در آینه‌ای که بر زانوی خود دارد، می‌بیند. شاعر به نوعی به قدرت و تاثیر زیبایی حسن اشاره می‌کند.