نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۹۵ صائب

صائب / مطالع / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

می گشاید ز خموشان دل بی کینه من

لب خاموش بود صیقل آیینه من

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر بیان می‌کند که دل او، که از کینه خالی است، از سکوت و خاموشی بیرون می‌آید و حقیقت وجودش مانند آیینه‌ای صیقلی نمایان می‌شود.