نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱۵ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست

کمند وحدت من چارموجه دریاست

گره ز کار کریمان گشاده گردد زود

حباب نیم نفس بار خاطر دریاست

گریختیم به خاک از سپهر و غافل ازین

که خاک، تخته مشق محرران قضاست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس آزادی و رهایی اشاره دارد. شاعر از بندهای بلا و مشکلات رهایی می‌یابد و وحدت را همچون دریایی وسیع توصیف می‌کند. او به نقش کریمان و نیروی نیکوکارانه اشاره می‌کند که می‌تواند مشکلات را سریعاً حل کند. همچنین، شاعر به فرار از آسمان و غافل بودن از واقعیت زندگی اشاره دارد و خاک را محل تمرین سرنوشت‌ساز انسان‌ها می‌داند.