متفرقات — دیوان اشعار صائب

Name: متفرقات — دیوان اشعار صائب
Author: صائب

صائب / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — سرگرانی مانع است از آمدن تیر ترا
شمارهٔ ۳ — گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب را
شمارهٔ ۵ — تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را
شمارهٔ ۲ - قطعه (در) تاریخ — چون به الهام الهی، گرداند
شمارهٔ ۱ - مثنوی رزمیه (کذا) (قندهارنامه) — برازنده تاج و تخت و کلاه
شمارهٔ ۹ — بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمام
شمارهٔ ۷ — چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟
شمارهٔ ۸ — پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟
شمارهٔ ۱۲ — کام خود از کوشش امید می گیریم ما
شمارهٔ ۶ — آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا
شمارهٔ ۱۱ — سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما
شمارهٔ ۱۰ — نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را
شمارهٔ ۱۳ — تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما
شمارهٔ ۱۴ — ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را
شمارهٔ ۱۶ — یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را
شمارهٔ ۱۵ — (سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما را
شمارهٔ ۱۹ — ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟
شمارهٔ ۱۸ — به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی را
شمارهٔ ۱۷ — فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را
شمارهٔ ۲۰ — نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!
شمارهٔ ۲۱ — بزم عشق است میا از در عادت به درون
شمارهٔ ۲۶ — رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما
شمارهٔ ۲۵ — تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟
شمارهٔ ۲۴ — نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مرا
شمارهٔ ۲۲ — جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟
شمارهٔ ۲۳ — گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مرا
شمارهٔ ۲۸ — رنگ بر روی گل آید ز وفاداری ما
شمارهٔ ۲۷ — صیقلی می شود از زخم زبان سینه ما
شمارهٔ ۲۹ — زهی رخ تو نموداری از بهشت خدا
شمارهٔ ۳۳ — غافل مشو ز رتبه شوق بلند ما
شمارهٔ ۳۰ — (مده ز دست درین فصل جام صهبا را
شمارهٔ ۳۱ — اسیر ساخت به یک خنده نهان ما را
شمارهٔ ۳۲ — در زیر بار مهره گل نیست دست ما
شمارهٔ ۳۶ — (مردانه ازین خرقه سالوس برون آ
شمارهٔ ۳۴ — قانع به جرعه نیست لب میگسار ما
شمارهٔ ۳۵ — تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟
شمارهٔ ۳۷ — از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟
شمارهٔ ۴۱ — لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلب
شمارهٔ ۴۵ — (ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشرب
شمارهٔ ۴۲ — چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتاب
شمارهٔ ۴۴ — گل رخسار او در عالم آب
شمارهٔ ۴۰ — چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟
شمارهٔ ۴۳ — گر ز روی خود براندازی نقاب
شمارهٔ ۳۹ — هر نگه صد کاسه خون می خورد
شمارهٔ ۳۸ — بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را
شمارهٔ ۴۷ — هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاست
شمارهٔ ۴۹ — شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن است
شمارهٔ ۵۳ — سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا
شمارهٔ ۵۱ — چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟
شمارهٔ ۴۶ — (حاجت از خاک مراد در میخانه طلب
شمارهٔ ۴۸ — سجده گاه بوسه من نقش پای او بس است
شمارهٔ ۵۰ — خاکساری مشرب و افتادگی دین من است
شمارهٔ ۵۲ — خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را
شمارهٔ ۵۸ — بهار مایه غفلت بود گرانان را
شمارهٔ ۶۰ — چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟
شمارهٔ ۶۱ — چو آفتاب بکش جام صبحگاهی را
شمارهٔ ۵۴ — ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرا
شمارهٔ ۵۵ — نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا
شمارهٔ ۵۹ — به دست شانه مده زلف عنبرین بو را
شمارهٔ ۵۷ — ز جلوه تو حیاتی است خاکساران را
شمارهٔ ۵۶ — سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان را
شمارهٔ ۶۴ — کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟
شمارهٔ ۶۷ — عیدست مرگ دست به هستی فشانده را
شمارهٔ ۶۳ — باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترا
شمارهٔ ۶۶ — کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟
شمارهٔ ۶۸ — مجنون کند فریب نگاهت غزاله را
شمارهٔ ۶۲ — گذشت عمر و نگردید پخته طینت ما
شمارهٔ ۶۹ — غم روزی نخورد هر که دلش آزاده است
شمارهٔ ۶۵ — (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا
شمارهٔ ۷۷ — تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده است
شمارهٔ ۷۰ — آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده است
شمارهٔ ۷۱ — لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده است
شمارهٔ ۷۳ — داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته است
شمارهٔ ۷۵ — دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده است
شمارهٔ ۷۴ — در غلط می افکند هر دم سپند بزم را
شمارهٔ ۷۶ — بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده است
شمارهٔ ۷۲ — سبزه خط تو راه دل آگاه زده است
شمارهٔ ۸۲ — عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی است
شمارهٔ ۸۱ — آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است
شمارهٔ ۸۴ — چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بست
شمارهٔ ۷۸ — بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده است
شمارهٔ ۷۹ — از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده است
شمارهٔ ۸۳ — هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بست
شمارهٔ ۸۵ — بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست
شمارهٔ ۸۰ — گل ز تیغ غمزه‌اش در خاک و خون غلتیده است
شمارهٔ ۸۷ — خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هست
شمارهٔ ۹۲ — در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافت
شمارهٔ ۹۰ — ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیست
شمارهٔ ۸۹ — (آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیست
شمارهٔ ۸۸ — در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیست
شمارهٔ ۹۱ — تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشت
شمارهٔ ۹۳ — پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکست
شمارهٔ ۸۶ — بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشست
شمارهٔ ۱۰۱ — فکر دنیای دنی کار خدانشناس است
شمارهٔ ۹۴ — به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایت
شمارهٔ ۹۶ — تار و پود فلک از ناله پیچیده ماست
شمارهٔ ۹۸ — پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است
شمارهٔ ۹۹ — چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترست
شمارهٔ ۹۵ — هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاست
شمارهٔ ۹۷ — پیش ارباب خرد رسم تکلف باب است
شمارهٔ ۱۰۰ — در شکست دل ما سعی نه از تدبیرست
شمارهٔ ۱۰۴ — شور دریای وجود از سر پرشور من است
شمارهٔ ۱۰۸ — روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است
شمارهٔ ۱۰۹ — اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است
شمارهٔ ۱۰۲ — چاره خاک نشینان به قضا ساختن است
شمارهٔ ۱۰۵ — اشک از گرمی آه دل من گلگون است
شمارهٔ ۱۰۶ — نامه لاله که داغ جگرش مضمون است
شمارهٔ ۱۰۷ — یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین است
شمارهٔ ۱۰۳ — تا به کام است فلک، خار گل پیرهن است
شمارهٔ ۱۱۴ — (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت
شمارهٔ ۱۱۶ — سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست
شمارهٔ ۱۱۷ — ترا که پنبه گوش شعور سیماب است
شمارهٔ ۱۱۱ — دل هر کس که مسلم ز علایق رسته است
شمارهٔ ۱۱۳ — دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت
شمارهٔ ۱۱۵ — مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست
شمارهٔ ۱۱۰ — راحت و محنت عالم به هم آمیخته است
شمارهٔ ۱۱۲ — جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت
شمارهٔ ۱۲۲ — کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست
شمارهٔ ۱۲۰ — ستاره سحر عشق چشم بیدارست
شمارهٔ ۱۲۱ — ترا که خط بناگوش ابجد نازست
شمارهٔ ۱۱۸ — زبان شانه درازست بر سر عالم
شمارهٔ ۱۲۳ — تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است
شمارهٔ ۱۱۹ — دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست
شمارهٔ ۱۲۴ — سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است
شمارهٔ ۱۲۵ — ز ناله ام در و بام قفس نگارین است
شمارهٔ ۱۲۹ — اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی است
شمارهٔ ۱۳۳ — ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست
شمارهٔ ۱۳۱ — جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیست
شمارهٔ ۱۳۰ — ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟
شمارهٔ ۱۲۸ — بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی است
شمارهٔ ۱۳۲ — جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیست
شمارهٔ ۱۲۶ — هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست
شمارهٔ ۱۲۷ — حیرتکده چشم مرا خواب ندیده است
شمارهٔ ۱۳۹ — سرکشم ز ابر بهاری گذشته است
شمارهٔ ۱۳۷ — ای دل بی درد، آزادی بس است
شمارهٔ ۱۴۰ — غم پوشش برونم را گرفته است
شمارهٔ ۱۳۸ — در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداست
شمارهٔ ۱۳۶ — زاهدان را گوشه خلوت بس است
شمارهٔ ۱۳۵ — هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت
شمارهٔ ۱۳۴ — در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — ای که گفتی نگاه خیره تو
شمارهٔ ۱۴۳ — شنیدم آنقدر از دوستان تلخ
شمارهٔ ۱۴۲ — زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخ
شمارهٔ ۱۴۴ — زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهاد
شمارهٔ ۱۴۶ — عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌برد
شمارهٔ ۱۴۷ — اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است
شمارهٔ ۱۴۹ — ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست
شمارهٔ ۱۴۸ — قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است
شمارهٔ ۱۴۵ — سرو را از جلوه مستانه از جا می‌برد
شمارهٔ ۱۵۲ — ترخنده از عرق به می ناب زد رخت
شمارهٔ ۱۵۳ — هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست
شمارهٔ ۱۵۵ — ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست
شمارهٔ ۱۵۱ — مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشت
شمارهٔ ۱۵۴ — ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاست
شمارهٔ ۱۵۶ — چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است
شمارهٔ ۱۵۷ — موج خطر سفینه اهل توکل است
شمارهٔ ۱۵۰ — خیال طره او در دل خراب گذشت
شمارهٔ ۱۶۱ — ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست
شمارهٔ ۱۶۲ — تا عارضت ز آتش می برفروخته است
شمارهٔ ۱۵۸ — یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باخت
شمارهٔ ۱۶۵ — در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است
شمارهٔ ۱۶۴ — از سرد مهری آتش شوقم فسرده است
شمارهٔ ۱۵۹ — امروز حسن خط به رخ او مسلم است
شمارهٔ ۱۶۳ — زلفت که همچو شام غریبان گرفته است
شمارهٔ ۱۶۰ — نرمی حصار عافیت جان روشن است
شمارهٔ ۱۶۹ — آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است
شمارهٔ ۱۷۰ — دارد سری به کاکل او هر سری که هست
شمارهٔ ۱۷۳ — بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست
شمارهٔ ۱۷۲ — عشق ترا به رونق ما احتیاج نیست
شمارهٔ ۱۶۶ — خال تو ریشه در شکرستان دوانده است
شمارهٔ ۱۶۷ — دل بی خیال طایر شهپر بریده است
شمارهٔ ۱۶۸ — از پسته تو شور ملاحت چکیده است
شمارهٔ ۱۷۱ — (در زیر آسمان دل بی اضطراب نیست
شمارهٔ ۱۷۵ — بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافت
شمارهٔ ۱۸۰ — می بی نمک صحبت احباب حرام است
شمارهٔ ۱۷۸ — رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است
شمارهٔ ۱۷۹ — رخسار تو شاداب تر از لاله طورست
شمارهٔ ۱۷۴ — در گلشن وجود ره بوالفضول نیست
شمارهٔ ۱۷۷ — تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟
شمارهٔ ۱۷۶ — از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت
شمارهٔ ۱۸۱ — آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم است
شمارهٔ ۱۸۵
شمارهٔ ۱۸۶ — از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برد
شمارهٔ ۱۸۹ — کاوش مژگان او از بس که دست انداز کرد
شمارهٔ ۱۸۲ — از وصل، ملال دل خرم نمکین است
شمارهٔ ۱۸۴ — (راه سخنم معنی بسیار گرفته است
شمارهٔ ۱۸۷ — ناله بلبل به بال شیون ما می پرد
شمارهٔ ۱۸۸ — تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کرد
شمارهٔ ۱۸۳ — روی دل این خسته به آن چشم سخنگوست
شمارهٔ ۱۹۱ — (در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاک
شمارهٔ ۱۹۳ — می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟
شمارهٔ ۱۹۲ — بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خورد
شمارهٔ ۱۹۵ — من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟
شمارهٔ ۱۹۰ — ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد
شمارهٔ ۱۹۴ — بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زد
شمارهٔ ۱۹۶ — بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شد
شمارهٔ ۱۹۷ — تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد
شمارهٔ ۱۹۸ — از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شد
شمارهٔ ۲۰۲ — شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشد
شمارهٔ ۲۰۰ — وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد
شمارهٔ ۲۰۱ — هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشد
شمارهٔ ۲۰۵ — هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد
شمارهٔ ۲۰۴ — داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد
شمارهٔ ۱۹۹ — دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شد
شمارهٔ ۲۰۳ — خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد
شمارهٔ ۲۱۰ — رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند
شمارهٔ ۲۰۸ — شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند
شمارهٔ ۲۱۳ — فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اند
شمارهٔ ۲۰۶ — زخم گستاخم لب تیغ شهادت می‌مکد
شمارهٔ ۲۰۷ — از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند
شمارهٔ ۲۰۹ — یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماند
شمارهٔ ۲۱۱ — روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده اند
شمارهٔ ۲۱۲ — وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده‌اند
شمارهٔ ۲۱۴ — زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند
شمارهٔ ۲۱۶ — پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زند
شمارهٔ ۲۲۰ — گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کند
شمارهٔ ۲۱۸ — روز روشن آه ما بر قلب گردون می زند
شمارهٔ ۲۱۹ — اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشند
شمارهٔ ۲۲۱ — می گذارد کفش هر کس پیش پای میهمان
شمارهٔ ۲۱۷ — ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زند
شمارهٔ ۲۱۵ — نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرند
شمارهٔ ۲۲۴ — ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد
شمارهٔ ۲۲۸ — خطش خورشید را در دامگاه هاله می آرد
شمارهٔ ۲۲۷ — کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟
شمارهٔ ۲۲۲ — روح را با تن شکم‌پرور برابر می‌کند
شمارهٔ ۲۲۹ — ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آرد
شمارهٔ ۲۲۶ — دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد
شمارهٔ ۲۲۳ — میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانم
شمارهٔ ۲۲۵ — کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟
شمارهٔ ۲۳۵ — چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟
شمارهٔ ۲۳۴ — خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد
شمارهٔ ۲۳۷ — مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟
شمارهٔ ۲۳۳ — ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد
شمارهٔ ۲۳۶ — برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد
شمارهٔ ۲۳۲ — (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد
شمارهٔ ۲۳۰ — نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟
شمارهٔ ۲۳۱ — خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر دارد
شمارهٔ ۲۴۵ — (دود دل را اشک چشم تر تلافی می کند
شمارهٔ ۲۴۲ — داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می‌کند؟
شمارهٔ ۲۴۰ — گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کند
شمارهٔ ۲۴۱ — نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کند
شمارهٔ ۲۳۸ — خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارد
شمارهٔ ۲۳۹ — کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟
شمارهٔ ۲۴۳ — چشم مستت سرمه را بیهوش‌دارو می‌کند
شمارهٔ ۲۴۴ — با دلم آتش نگاهی دستبازی می کند
شمارهٔ ۲۵۱ — یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود
شمارهٔ ۲۴۶ — چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟
شمارهٔ ۲۵۳ — شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود
شمارهٔ ۲۴۷ — رهروان چون بر میان دامان استغنا زنند
شمارهٔ ۲۴۸ — حق‌پرستانی که از عشق خدا دم می‌زنند
شمارهٔ ۲۵۲ — چشم من دایم سپند آتش رخساره بود
شمارهٔ ۲۵۰ — چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود
شمارهٔ ۲۴۹ — یکه تازان جنون چون روی در هامون کنند
شمارهٔ ۲۵۴ — در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رود
شمارهٔ ۲۵۹ — عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد
شمارهٔ ۲۵۷ — گنج در ویرانه من مار ارقم می‌شود
شمارهٔ ۲۶۱ — آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید
شمارهٔ ۲۶۰ — عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید
شمارهٔ ۲۵۸ — کی دلِ دیوانهٔ من رام آهو می‌شود؟
شمارهٔ ۲۵۶ — دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می‌شود
شمارهٔ ۲۵۵ — بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود
شمارهٔ ۲۶۹ — امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل
شمارهٔ ۲۶۸ — ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد
شمارهٔ ۲۶۵ — ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد
شمارهٔ ۲۶۷ — شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد
شمارهٔ ۲۶۴ — خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد
شمارهٔ ۲۶۳ — گل نشکفته من در چمن هرگز نمی‌خوابد
شمارهٔ ۲۶۶ — مصفا چون شود دل در غبار تن نمی‌گنجد
شمارهٔ ۲۶۲ — خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنید
شمارهٔ ۲۷۳ — به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد
شمارهٔ ۲۷۷ — قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد
شمارهٔ ۲۷۶ — (جنون از نشئه هشیاری من ننگ می‌گیرد
شمارهٔ ۲۷۵ — زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گردد
شمارهٔ ۲۷۱ — ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد
شمارهٔ ۲۷۲ — به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردد
شمارهٔ ۲۷۰ — چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد
شمارهٔ ۲۷۴ — کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می‌گردد
شمارهٔ ۲۸۱ — نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد
شمارهٔ ۲۸۴ — بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد
شمارهٔ ۲۷۹ — نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد
شمارهٔ ۲۸۵ — نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد
شمارهٔ ۲۸۳ — نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد
شمارهٔ ۲۸۰ — کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان
شمارهٔ ۲۸۲ — تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازد
شمارهٔ ۲۷۸ — ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم
شمارهٔ ۲۸۸ — کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد
شمارهٔ ۲۸۷ — صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد
شمارهٔ ۲۹۰ — ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد
شمارهٔ ۲۹۲ — رهین منت درمان شدن آسان نمی باشد
شمارهٔ ۲۸۹ — ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد
شمارهٔ ۲۹۳ — چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشد
شمارهٔ ۲۹۱ — جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشد
شمارهٔ ۲۸۶ — که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟
شمارهٔ ۲۹۵ — گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالد
شمارهٔ ۲۹۷ — به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمد
شمارهٔ ۲۹۸ — اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش
شمارهٔ ۲۹۹ — گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند
شمارهٔ ۳۰۱ — گرفتار محبت دوست از دشمن نمی‌داند
شمارهٔ ۲۹۴ — همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتد
شمارهٔ ۲۹۶ — کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟
شمارهٔ ۳۰۰ — دل سودایی من یار را اغیار می داند
شمارهٔ ۳۰۲ — دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواند
شمارهٔ ۳۰۵ — شود رد خلایق هرکه را الله می‌خواهد
شمارهٔ ۳۰۴ — طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهد
شمارهٔ ۳۰۶ — خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید
شمارهٔ ۳۰۸ — به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید
شمارهٔ ۳۰۹ — اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانت
شمارهٔ ۳۰۳ — حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهد
شمارهٔ ۳۰۷ — ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید
شمارهٔ ۳۱۲ — آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی داد
شمارهٔ ۳۱۳ — (یک ادای نمکین در همه عمر نکرد
شمارهٔ ۳۱۵ — گر چنین سرو ز بالای تو درهم گردد
شمارهٔ ۳۱۷ — حسن خط پرده فهمیدن مضمون گردد
شمارهٔ ۳۱۶ — اگر ابروی تو محراب نمازم گردد
شمارهٔ ۳۱۰ — مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟
شمارهٔ ۳۱۱ — (صبا در هم خبر از طره جانانه می گوید
شمارهٔ ۳۱۴ — زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟
شمارهٔ ۳۱۹ — شبنم از روی لطیف تو نظر می دزدد
شمارهٔ ۳۲۰ — بوی گل مژده آشوب جنون می آرد
شمارهٔ ۳۲۱ — شوربختی ز دو چشم تر ما می بارد
شمارهٔ ۳۲۴ — نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟
شمارهٔ ۳۲۳ — ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان دارد
شمارهٔ ۳۲۲ — هر که را می نگری شکوه ز قسمت دارد
شمارهٔ ۳۲۵ — اشک ما آتش حل کرده به دامن دارد
شمارهٔ ۳۱۸ — عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گردد
شمارهٔ ۳۲۷ — با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد
شمارهٔ ۳۳۳ — هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کرد
شمارهٔ ۳۲۶ — چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟
شمارهٔ ۳۳۰ — داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم
شمارهٔ ۳۲۸ — خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد
شمارهٔ ۳۳۱ — قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد
شمارهٔ ۳۳۲ — برو ای غیر به ما داغ محبت مفروش
شمارهٔ ۳۲۹ — رهنوردی که مدارش به توکل گذرد
شمارهٔ ۳۳۶ — نکشم ناز بتی را که جفاجو نبود
شمارهٔ ۳۳۵ — مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبود
شمارهٔ ۳۳۴ — هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزد
شمارهٔ ۳۴۱ — مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید
شمارهٔ ۳۳۷ — مصر روشن ز جمال مه کنعان نشود
شمارهٔ ۳۳۹ — سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آید
شمارهٔ ۳۳۸ — رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادن
شمارهٔ ۳۴۰ — خون به جوشم ز خط غالیه‌گون می‌آید
شمارهٔ ۳۴۷ — چو دست خود به دعا می پرست بردارد
شمارهٔ ۳۴۳ — دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد
شمارهٔ ۳۴۶ — کسی که کاوش عشقی درون خود دارد
شمارهٔ ۳۴۴ — کجا دماغ تو گرم از شراب می‌گردد؟
شمارهٔ ۳۴۹ — شراب روز دل لاله را سیه دارد
شمارهٔ ۳۴۲ — گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسید
شمارهٔ ۳۴۵ — درین ریاض کسی خوشه اش دو سر دارد
شمارهٔ ۳۴۸ — لبش به ظاهر اگر حرف شکرین دارد
شمارهٔ ۳۵۲ — به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد
شمارهٔ ۳۵۵ — سبکروی به صف دشمنان شبیخون زد
شمارهٔ ۳۵۷ — غریب کوی تو در هر کجا وطن سازد
شمارهٔ ۳۵۱ — به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟
شمارهٔ ۳۵۴ — سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خورد
شمارهٔ ۳۵۶ — چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد
شمارهٔ ۳۵۰ — ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد
شمارهٔ ۳۵۳ — ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد
شمارهٔ ۳۵۹ — غبار خط چو به عزم نبرد می خیزد
شمارهٔ ۳۶۰ — به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسد
شمارهٔ ۳۶۲ — شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است
شمارهٔ ۳۶۳ — کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشد
شمارهٔ ۳۶۱ — مس وجود مرا درد کیمیا باشد
شمارهٔ ۳۶۵ — سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند
شمارهٔ ۳۵۸ — دل رمیده به این خاکدان نمی سازد
شمارهٔ ۳۶۴ — رخ تو روی نگاه از پری بگرداند
شمارهٔ ۳۷۳ — فیض در دامن صحرای جنون می باشد
شمارهٔ ۳۷۲ — محنت مردم آزاده فزونتر باشد
شمارهٔ ۳۷۰ — به تیغ هر که شود کشته پایدار شود
شمارهٔ ۳۶۶ — درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند
شمارهٔ ۳۶۹ — ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود
شمارهٔ ۳۶۷ — دلاوران که صف کارزار می شکنند
شمارهٔ ۳۷۱ — ز درد می دل زهاد با صفا نشود
شمارهٔ ۳۶۸ — ترا که چتر زراندود آفتاب بود
شمارهٔ ۳۷۹ — عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟
شمارهٔ ۳۷۴ — آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند
شمارهٔ ۳۸۱ — خلد تسخیر دل اهل محبت نکند
شمارهٔ ۳۸۰ — آه را یاد سر زلف تو پیچیده کند
شمارهٔ ۳۷۸ — دل چو آرایش مژگان تر خویش کند
شمارهٔ ۳۷۵ — ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند
شمارهٔ ۳۷۷ — نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند
شمارهٔ ۳۷۶ — سرزلف سخن آن روز به دستم دادند
شمارهٔ ۳۸۴ — عشقبازان چو جلای نظر پاک دهند
شمارهٔ ۳۸۷ — می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود
شمارهٔ ۳۸۵ — داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند
شمارهٔ ۳۸۲ — باده ای را نپرستم که خرابم نکند
شمارهٔ ۳۸۹ — (چشمت که راه توبه احباب می زند
شمارهٔ ۳۸۸ — پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود
شمارهٔ ۳۸۳ — عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنند
شمارهٔ ۳۸۶ — دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود
شمارهٔ ۳۹۰ — چون لاله هر که باده حمرا نمی زند
شمارهٔ ۳۹۷ — این ناقصان که فخر به انساب می کنند
شمارهٔ ۳۹۶ — در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن
شمارهٔ ۳۹۲ — ماه از حجاب روی تو پروین عرق کند
شمارهٔ ۳۹۴ — چندان که ممکن است کسی مردمی کند
شمارهٔ ۳۹۳ — تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟
شمارهٔ ۳۹۱ — دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زند
شمارهٔ ۳۹۵ — اول به ظالمان اثر ظلم می رسد
شمارهٔ ۴۰۰ — خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود
شمارهٔ ۴۰۲ — دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود
شمارهٔ ۳۹۸ — تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟
شمارهٔ ۴۰۵ — ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود
شمارهٔ ۴۰۱ — (هرگه لبت به خنده تبسم ادا شود
شمارهٔ ۳۹۹ — مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود
شمارهٔ ۴۰۴ — عمرم به تلخکامی مل خرج می شود
شمارهٔ ۴۰۳ — آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود
شمارهٔ ۴۱۰ — عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد
شمارهٔ ۴۰۹ — آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است
شمارهٔ ۴۰۶ — از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود
شمارهٔ ۴۰۷ — هرکس که از رخ تو نظر آب می‌دهد
شمارهٔ ۴۱۱ — هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید
شمارهٔ ۴۰۸ — گل بوی بی وفایی ارواح می دهد
شمارهٔ ۴۱۳ — تبسمی پی دشنام تلخ در کارست
شمارهٔ ۴۱۲ — به جای قطره باران به کشت طالع ما
شمارهٔ ۴۱۸ — گفتار او غم از دل ناکام می برد
شمارهٔ ۴۱۹ — تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟
شمارهٔ ۴۲۰ — تنها نه کار من به نگاه نخست کرد
شمارهٔ ۴۱۵ — مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوز
شمارهٔ ۴۱۴ — چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟
شمارهٔ ۴۱۷ — رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد
شمارهٔ ۴۱۶ — نسیم از چمن و مشک از ختن گوید
شمارهٔ ۴۲۱ — کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟
شمارهٔ ۴۲۵ — آخر غبار خط تو گرد کساد شد
شمارهٔ ۴۲۲ — تا عشق هست ناله به فریاد می رسد
شمارهٔ ۴۲۸ — آثار عشق در دل چون سنگ من نماند
شمارهٔ ۴۲۶ — خالش بلای جان ز خط مشکبار شد
شمارهٔ ۴۲۳ — جان چون کمال یافت به جانانه می رسد
شمارهٔ ۴۲۷ — بال و پر محیط ز موج آشکاره شد
شمارهٔ ۴۲۴ — از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد
شمارهٔ ۴۲۹ — گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد
شمارهٔ ۴۳۱ — روشندلان که آینه جان زدوده اند
شمارهٔ ۴۳۲ — این ریش پروران که گرفتار شانه اند
شمارهٔ ۴۳۴ — رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟
شمارهٔ ۴۳۶ — از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟
شمارهٔ ۴۳۵ — می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزد
شمارهٔ ۴۳۰ — مردم ز حد خویش برون پا نهاده‌اند
شمارهٔ ۴۳۷ — در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شد
شمارهٔ ۴۳۳ — جوش سخن من بود از جذبه مردان
شمارهٔ ۴۴۴ — جویای تو آسودگی از مرگ نبیند
شمارهٔ ۴۳۹ — توفیق، مرا رخت به منزل نرساند
شمارهٔ ۴۴۵ — تا صدق طلب خضر من آبله پا بود
شمارهٔ ۴۳۸ — لب تشنه تو، سوخته ای نیست نباشد
شمارهٔ ۴۴۱ — چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماند
شمارهٔ ۴۴۰ — ترسم که مرا عشق به مردی نرساند
شمارهٔ ۴۴۳ — کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟
شمارهٔ ۴۴۲ — جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند
شمارهٔ ۴۴۷ — (شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟
شمارهٔ ۴۴۹ — عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزد
شمارهٔ ۴۵۰ — خراب شو که به ملک خراب باج نباشد
شمارهٔ ۴۴۶ — احوال دل خسته به اغیار مگویید
شمارهٔ ۴۵۱ — همت عالی نظر به پست ندارد
شمارهٔ ۴۴۸ — کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟
شمارهٔ ۴۵۳ — ره به فروغ رخش نقاب نگیرد
شمارهٔ ۴۵۲ — دور قدح را مه تمام ندارد
شمارهٔ ۴۵۴ — طالع ما عیش را غم می کند
شمارهٔ ۴۵۸ — خار پیراهن مشو آسودگان خاک را
شمارهٔ ۴۵۹ — غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرار
شمارهٔ ۴۵۶ — نه هر دل جای سودای تو باشد
شمارهٔ ۴۶۰ — آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهار
شمارهٔ ۴۶۱ — باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگر
شمارهٔ ۴۵۷ — هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود
شمارهٔ ۴۵۵ — گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهد
شمارهٔ ۴۶۳ — نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر
شمارهٔ ۴۶۷ — ای دل بی تاب زاری واگذار
شمارهٔ ۴۶۸ — رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتن
شمارهٔ ۴۶۴ — با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟
شمارهٔ ۴۶۶ — اقبال، گلی از چمن نیت خیرست
شمارهٔ ۴۶۵ — درویش خامش است ز مبرم کشنده تر
شمارهٔ ۴۶۹ — رنگ من کرده به بال و پر عنقا پرواز
شمارهٔ ۴۶۲ — ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر
شمارهٔ ۴۷۱ — چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باش
شمارهٔ ۴۷۳ — یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکش
شمارهٔ ۴۷۰ — سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوز
شمارهٔ ۴۷۲ — مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباش
شمارهٔ ۴۷۷ — آن که از چاک دل خویش بود محرابش
شمارهٔ ۴۷۴ — سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش
شمارهٔ ۴۷۵ — کاکل او درهم است از شورش سودای خویش
شمارهٔ ۴۷۶ — فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباش
شمارهٔ ۴۸۱ — به گوشه قفس از آشیانه قانع باش
شمارهٔ ۴۸۳ — خطی که دمید گرد رخسارش
شمارهٔ ۴۷۹ — موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟
شمارهٔ ۴۸۰ — خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش
شمارهٔ ۴۸۵ — در گرد خط نهان شد روی عرق فشانش
شمارهٔ ۴۷۸ — آه کان سرو گل اندام ز رعنایی ها
شمارهٔ ۴۸۲ — از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باش
شمارهٔ ۴۸۴ — تیغی که غمزه تو کند سایه پرورش
شمارهٔ ۴۹۰ — بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گل
شمارهٔ ۴۸۸ — هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک
شمارهٔ ۴۹۱ — گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه ام
شمارهٔ ۴۸۷ — لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغ
شمارهٔ ۴۹۲ — می‌تراود وحشت از بوم و بر کاشانه‌ام
شمارهٔ ۴۸۶ — هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاص
شمارهٔ ۴۸۹ — زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشک
شمارهٔ ۴۹۳ — دیده از صورت‌پرستی بسته بود آیینه‌ام
شمارهٔ ۴۹۹ — در لباس از سینه تفسیده آهی می کشم
شمارهٔ ۴۹۴ — من که بودم رونق کوی خرابات، این زمان
شمارهٔ ۴۹۷ — تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشم
شمارهٔ ۴۹۵ — جلوه‌ای مستانه زان گلگون‌قبا می‌خواستم
شمارهٔ ۴۹۸ — پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشم
شمارهٔ ۴۹۶ — چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستم
شمارهٔ ۵۰۰ — چون نظر بر روی آن دشمن مروت می‌کنم
شمارهٔ ۵۰۱ — گریه را بی‌طاقتی آموختن حق من است
شمارهٔ ۵۰۹ — من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟
شمارهٔ ۵۰۸ — به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردم
شمارهٔ ۵۰۶ — چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیم
شمارهٔ ۵۰۴ — در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانه‌ایم
شمارهٔ ۵۰۵ — ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریم
شمارهٔ ۵۰۳ — (تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟
شمارهٔ ۵۰۷ — ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم
شمارهٔ ۵۰۲ — نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنم
شمارهٔ ۵۱۶ — جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟
شمارهٔ ۵۱۰ — به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟
شمارهٔ ۵۱۱ — نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداری
شمارهٔ ۵۱۵ — نتوان کرد به زندان بدن محصورم
شمارهٔ ۵۱۳ — من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانم
شمارهٔ ۵۱۷ — گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایم
شمارهٔ ۵۱۴ — بر سر خوان امل دست هوس می‌بندم
شمارهٔ ۵۱۲ — فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورم
شمارهٔ ۵۱۹ — دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارم
شمارهٔ ۵۲۰ — خدنگ او نظری دوخته است بر بالم
شمارهٔ ۵۲۴ — کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟
شمارهٔ ۵۲۲ — ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم
شمارهٔ ۵۲۱ — شکار جذبه توفیق شد گریبانم
شمارهٔ ۵۲۳ — برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیم
شمارهٔ ۵۲۵ — به هفت آب، دهن از شراب می شویم
شمارهٔ ۵۱۸ — اگر سیاه دلم داغ لاله زار توام
شمارهٔ ۵۳۱ — دل را به زلف حسن شمایل نمی دهم
شمارهٔ ۵۲۶ — فرهادم و ثبات قدم هست پیشه ام
شمارهٔ ۵۳۳ — از شرم عشق دیده خونبار بسته ایم
شمارهٔ ۵۳۰ — کو می که اختیار خرد را به او دهم؟
شمارهٔ ۵۲۹ — گاهی به کوه و گاه به صحرا نمی روم
شمارهٔ ۵۲۸ — در کار عشق سعی چو فرهاد می‌کنم
شمارهٔ ۵۲۷ — صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنم
شمارهٔ ۵۳۲ — حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم
شمارهٔ ۵۳۸ — رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیم
شمارهٔ ۵۳۶ — راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایم
شمارهٔ ۵۳۴ — پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایم
شمارهٔ ۵۴۱ — ما را به تو شد راهنما راهبر چشم
شمارهٔ ۵۳۷ — از خط به مهربانی ما بدگمان مشو
شمارهٔ ۵۳۹ — گرم نصیحت دل دیوانه خودیم
شمارهٔ ۵۴۰ — چون گل پی رنگینی دستار نباشم
شمارهٔ ۵۳۵ — دام امید در ره ایام بسته‌ایم
شمارهٔ ۵۴۴ — ما داغ جنون را به سویدا نفروشیم
شمارهٔ ۵۴۳ — دلبستگیی با دل بی کینه نداریم
شمارهٔ ۵۴۵ — به کویش مشت خاکی می فرستم
شمارهٔ ۵۴۲ — ما حسرت دیدار تو در سینه شکستیم
شمارهٔ ۵۴۶ — گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
شمارهٔ ۵۴۷ — مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن
شمارهٔ ۵۴۸ — درگذشت از خاکساری دشمن از آزار من
شمارهٔ ۵۴۹ — از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من
شمارهٔ ۵۵۵ — ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردن
شمارهٔ ۵۵۱ — نیست غیری در حریم دیده نمناک من
شمارهٔ ۵۵۲ — منقلب گشته است از دور فلک احوال من
شمارهٔ ۵۵۷ — به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدن
شمارهٔ ۵۵۳ — خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برون
شمارهٔ ۵۵۰ — خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من
شمارهٔ ۵۵۶ — کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟
شمارهٔ ۵۵۴ — زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟
شمارهٔ ۵۶۵ — رویت که شست چهره به آتش نقاب ازو
شمارهٔ ۵۵۹ — نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من
شمارهٔ ۵۶۳ — ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن
شمارهٔ ۵۶۴ — خوش است چاشنی سود در زیان دیدن
شمارهٔ ۵۶۱ — راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرون
شمارهٔ ۵۵۸ — بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکن
شمارهٔ ۵۶۰ — به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرون
شمارهٔ ۵۶۲ — نگه از چشم کبود تو چه خوش می آید
شمارهٔ ۵۷۳ — با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن
شمارهٔ ۵۷۰ — دستی که ریزشی نکند زیر خشت به
شمارهٔ ۵۶۹ — چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب
شمارهٔ ۵۶۶ — ای غنچه زر خرید گلستان بوی تو
شمارهٔ ۵۶۷ — در مجلس شراب رخ شرمگین مجو
شمارهٔ ۵۶۸ — می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاه
شمارهٔ ۵۷۱ — از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ای
شمارهٔ ۵۷۲ — پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی
شمارهٔ ۵۷۸ — بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای
شمارهٔ ۵۸۰ — از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟
شمارهٔ ۵۷۷ — عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای
شمارهٔ ۵۷۶ — دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانی
شمارهٔ ۵۷۴ — ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی
شمارهٔ ۵۷۵ — ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشی
شمارهٔ ۵۸۱ — کند چه نشو و نما دانه زمین گیری
شمارهٔ ۵۷۹ — از کجی ناخنه دیده انور گردی
شمارهٔ ۵۸۴ — غافل ز سیر عالم انوار مانده ای
شمارهٔ ۵۸۶ — آسوده ای که لطف نمایان ندیده ای
شمارهٔ ۵۸۵ — در گریه چشم افشک فشان را ندیده ای
شمارهٔ ۵۸۷ — زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟
شمارهٔ ۵۸۹ — صبر مرا حواله به سیماب می کنی
شمارهٔ ۵۸۳ — ز چهره تو چو خوشید نور می بارد
شمارهٔ ۵۸۲ — زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشی
شمارهٔ ۵۸۸ — ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی
شمارهٔ ۵۹۳ — تا چو سرزلف صد شکست نیابی
شمارهٔ ۵۹۶ — به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن
شمارهٔ ۵۹۴ — نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی
شمارهٔ ۵۹۷ — یکی هزار شد از عشق ناتمامی من
شمارهٔ ۵۹۲ — باز رنگت شکسته است امروز
شمارهٔ ۵۹۱ — مرا چون نیست طالع ز آشنایی
شمارهٔ ۵۹۰ — محبت چون کند زورآزمایی
شمارهٔ ۵۹۵ — بهار می گذرد، سیر گلستانی کن
شمارهٔ ۵۹۸ — ختم است بر خرام تو راه نظر زدن
شمارهٔ ۶۰۱ — تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من
شمارهٔ ۶۰۳ — ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن
شمارهٔ ۶۰۲ — هر نغمه طرازی نرباید دل مستان
شمارهٔ ۶۰۴ — دل ز مهر بوالهوس آزاد کن
شمارهٔ ۶۰۰ — خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن
شمارهٔ ۵۹۹ — اول علاج ما به نگاه کشند کن
شمارهٔ ۶۰۵ — برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او
شمارهٔ ۶۰۸ — می به جامم می کند چشم خمارآلود تو
شمارهٔ ۶۱۰ — ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو
شمارهٔ ۶۱۱ — مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را
شمارهٔ ۶۰۹ — ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو
شمارهٔ ۶۱۲ — قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو
شمارهٔ ۶۱۳ — یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او
شمارهٔ ۶۰۶ — نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او
شمارهٔ ۶۰۷ — عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او
شمارهٔ ۶۱۶ — به کویش مشت خاکی می فرستم
شمارهٔ ۶۲۰ — از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من
شمارهٔ ۶۲۱ — خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من
شمارهٔ ۶۱۷ — گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
شمارهٔ ۶۱۵
شمارهٔ ۶۱۸ — مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن
شمارهٔ ۶۱۹ — درگذشت از خاکساری دشمن از آزار من
شمارهٔ ۶۱۴ — اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو
شمارهٔ ۶۲۲ — نیست غیری در حریم دیده نمناک من
شمارهٔ ۶۲۴ — خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برون
شمارهٔ ۶۲۸ — به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدن
شمارهٔ ۶۲۶ — ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردن
شمارهٔ ۶۲۳ — منقلب گشته است از دور فلک احوال من
شمارهٔ ۶۲۵ — زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟
شمارهٔ ۶۲۹ — بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکن
شمارهٔ ۶۲۷ — کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟
شمارهٔ ۶۳۴ — ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن
شمارهٔ ۶۳۶ — رویت که شست چهره به آتش نقاب ازو
شمارهٔ ۶۳۰ — نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من
شمارهٔ ۶۳۱ — به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرون
شمارهٔ ۶۳۳ — نگه از چشم کبود تو چه خوش می آید
شمارهٔ ۶۳۷ — ای غنچه زر خرید گلستان بوی تو
شمارهٔ ۶۳۲ — راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرون
شمارهٔ ۶۳۵ — خوش است چاشنی سود در زیان دیدن
شمارهٔ ۶۴۱ — دستی که ریزشی نکند زیر خشت به
شمارهٔ ۶۴۴ — با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن
شمارهٔ ۶۴۰ — چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب
شمارهٔ ۶۳۹ — می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاه
شمارهٔ ۶۴۵ — ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی
شمارهٔ ۶۳۸ — در مجلس شراب رخ شرمگین مجو
شمارهٔ ۶۴۳ — پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی
شمارهٔ ۶۴۲ — از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ای
شمارهٔ ۶۴۶ — ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشی
شمارهٔ ۶۵۳ — زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشی
شمارهٔ ۶۴۸ — عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای
شمارهٔ ۶۵۲ — کند چه نشو و نما دانه زمین گیری
شمارهٔ ۶۵۰ — از کجی ناخنه دیده انور گردی
شمارهٔ ۶۴۷ — دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانی
شمارهٔ ۶۴۹ — بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای
شمارهٔ ۶۵۱ — از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟
شمارهٔ ۶۵۷ — آسوده ای که لطف نمایان ندیده ای
شمارهٔ ۶۵۹ — ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی
شمارهٔ ۶۶۱ — محبت چون کند زورآزمایی
شمارهٔ ۶۵۴ — ز چهره تو چو خوشید نور می بارد
شمارهٔ ۶۵۵ — غافل ز سیر عالم انوار مانده ای
شمارهٔ ۶۵۶ — در گریه چشم افشک فشان را ندیده ای
شمارهٔ ۶۵۸ — زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟
شمارهٔ ۶۶۰ — صبر مرا حواله به سیماب می کنی
شمارهٔ ۶۶۷ — به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن
شمارهٔ ۶۶۹ — ختم است بر خرام تو راه نظر زدن
شمارهٔ ۶۶۴ — تا چو سرزلف صد شکست نیابی
شمارهٔ ۶۶۸ — یکی هزار شد از عشق ناتمامی من
شمارهٔ ۶۶۲ — مرا چون نیست طالع ز آشنایی
شمارهٔ ۶۶۳ — باز رنگت شکسته است امروز
شمارهٔ ۶۶۵ — نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی
شمارهٔ ۶۶۶ — بهار می گذرد، سیر گلستانی کن
شمارهٔ ۶۷۱ — خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن
شمارهٔ ۶۷۳ — هر نغمه طرازی نرباید دل مستان
شمارهٔ ۶۷۲ — تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من
شمارهٔ ۶۷۵ — دل ز مهر بوالهوس آزاد کن
شمارهٔ ۶۷۶ — برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او
شمارهٔ ۶۷۰ — اول علاج ما به نگاه کشند کن
شمارهٔ ۶۷۴ — ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن
شمارهٔ ۶۷۷ — نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او
شمارهٔ ۶۸۲ — مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را
شمارهٔ ۶۷۹ — می به جامم می کند چشم خمارآلود تو
شمارهٔ ۶۸۵ — اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو
شمارهٔ ۶۸۱ — ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو
شمارهٔ ۶۸۰ — ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو
شمارهٔ ۶۷۸ — عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او
شمارهٔ ۶۸۳ — قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو
شمارهٔ ۶۸۴ — یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او