شمارهٔ ۱۲۳ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است
میی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
دمی که بی سخن عاشقی است شمشیرست
دلی که آب ز تیغی نخورده پیکان است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. تبسم معشوق جان‌بخش است، بوسه‌ای که بر لب او زده می‌شود به نوعی نشانه حیات و شادابی است. در ادامه، بی‌سخنی عاشق به مانند شمشیری مؤثر است و دلی که از تیر عشق آسیب ندیده، به نوعی به سلامت و قوت اشاره دارد. به طور کلی، این اشعار بیانگر قدرت عشق و زیبایی‌های آن است.