شمارهٔ ۱۳۵ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت
امید شکرخند گل از چاک قفس داشت
هر کس که درین دایره از ناموران شد
مانند نگین چشم به دست همه کس داشت
برگشت ز لب جان به تن خسته دگربار
تا روی تو آیینه مرا پیش نفس داشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به موضوع طمع و امید اشاره می‌کند. هر فردی که به محبت و زیبایی دیگران طمع دارد، در دلش امید به خوشی و زیبایی را دارد. همچنین، کسانی که در جامعه مشهور و نامی می‌شوند، مانند نگینی ارزشمند در چشم دیگران به حساب می‌آیند. شاعر همچنین به احساس خود اشاره می‌کند که پس از رنج و خستگی، دوباره به زندگی و عشق می‌گردد و دیدن محبوبش را همچون آیینه‌ای در نظر می‌آورد که آرامش و نشاط را به او برمی‌گرداند.