شمارهٔ ۲۰۲ صائب
صائب / متفرقات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشد
موشکافم، دل به آن موی میانم می‌کشد
خار دیوارم، وبال دامن گل نیستم
بی‌سبب از باغ بیرون باغبانم می‌کشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و حسی اشاره می‌کند که به خاطر عشق و زیبایی درون دیگری به وجود می‌آید. او با استفاده از استعاره‌هایی چون "کنج دهان" و "موهای میان" به جذابیت و تأثیر آن فرد اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به وضعیت خود اشاره می‌کند که مانند خار دیواری از گل‌ها جدا شده و بدون دلیل از باغ به دور است، ولی باغبان (شاهد عشق) او را به سوی خود می‌کشاند. این اشعار نشان‌دهنده‌ی دلتنگی و کشش عاطفی عمیق نسبت به معشوق است.