نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۸۹ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد

لب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

کند اقبال دنیا سخت، دلهای ملایم را

نمی گیرد به خود نقش نگین چون موم عنبر شد

سبکسیرست دولت، پایداری برنمی تابد

ازان ظلمت ز آب زندگی رزق سکندر شد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تغییرات ناگوار زندگی و تأثیرات آن بر انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به زوال نیرو و حرص کهنسالان اشاره می‌کند و می‌گوید که با گذشت زمان، زیبایی و ارزش‌ها کاهش می‌یابند. همچنین به ناپایداری دنیا و تأثیرات منفی آن بر دل‌های نرم و لطیف می‌پردازد و نهایتاً به زوال دولت و زندگی اشاره می‌کند که نتوانسته بر مشکلات فائق بیاید.