شمارهٔ ۳۹ صائب
صائب / متفرقات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
هر نگه صد کاسه خون می خورد
تا به مژگان می رساند خویش را
هر سر خاری که گل کرد از زمین
در رگ من می دواند نیش را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از حالت درد و رنج خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق و معشوقش، باید رنج‌های زیادی را تحمل کند و هر بار که گل یا زیبایی از زمین می‌روید، به یاد درد و زخم‌هایش می‌افتد. به‌عبارتی، عشق برای او همراه با زخم و خونریزی است.