شمارهٔ ۴۵۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مفهوم آرامش و رهایی اشاره دارد. کسی که آب خویش را کنترل کند، به آرامش و صفا می‌رسد. کسی که اندوه و اشک را در خود نگه دارد، مانند گوهری با ارزش می‌شود. وقتی که فرد از دنیا و مشکلات دست بکشد، به آرامش دائمی می‌رسد، همچنان که نخل وقتی بار ندارد، به راحتی و آرامی می‌خوابد.