نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۲۶ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

فرهادم و ثبات قدم هست پیشه ام

ناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام

از بخت شور در نمک آبم چو مغز تلخ

می روترش کند چو درآید به شیشه ام

از ناخن آب دشنه الماس برده ام

فرهاد را به کوه جهانده است تیشه ام

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عزم و اراده خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که با تلاش و سخت‌کوشی، حتی در مواجهه با مشکلات و چالش‌ها، همچنان به پیش می‌رود. او خود را به فرهاد تشبیه می‌کند که با تیشه‌اش به سختی‌ها می‌تازد و از تلخی زندگی رنج می‌کشد، اما همچنان استوار و پایدار باقی می‌ماند.