شمارهٔ ۵۷۳ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این جمله به این معناست که انسان باید در سکوت و آرامش با دنیا و نیکان آن در ارتباط باشد. زمانی که لب به سخن می‌گشاید، ممکن است یا کار نیک و خوب انجام دهد یا برعکس، به بدی‌ها گرایش پیدا کند. بنابراین، بهتر است در خاموشی بماند تا از نیکان دور نشود و دچار خطا نشود.