شمارهٔ ۶ صائب
صائب / متفرقات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا
طشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا
هر سر راهی به آگاهی حوالت کرده اند
ناله نی شد دلیل عالم بالا مرا
نیست در بزم تو جایم، ورنه در هر محفلی
می جهد از جا سپند و می نماید جا مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساسات تند و آتشین خود سخن می‌گوید. او در صحرا دچار جنون شده و آتش بر سر او می‌ریزد. هر کجا که می‌رود، با آگاهی و دردِ دل خود روبه‌روست، به گونه‌ای که ناله‌اش نشانی از عوالم بالاست. او می‌گوید که در محافل دیگر جایی ندارد، اما در درونش شعلۀ عشق و احساسات می‌جوشد و او را از جا می‌کند.