شمارهٔ ۶۶ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟
ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنار
باور نمی کنند تهیدستی مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از عشق سخن می‌گوید که چگونه باعث ویرانی و زوال وجود او می‌شود. او احساس می‌کند که عشق موجب می‌شود تا در چشم دیگران به فردی پست و بی‌ارزش تبدیل شود. همچنین، او نگران است که آتش عشقش نتواند شعله‌ور بماند و دیگران نمی‌توانند عمق تهیدستی و رنج او را درک کنند.