شمارهٔ ۶۶۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از فصل بهار صحبت می‌کند و از معشوقه‌اش می‌خواهد که از افکار و آرزوهای بی‌امید فاصله بگیرد. او به او توصیه می‌کند که به زیبایی‌های زندگی توجه کند و به شکوفایی و پرورش روزهای خوب فکر کند، مانند یک باغبان که از باغش مراقبت می‌کند. در مجموع، شعله امید و زیبایی، محور این اشعار است.