نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۷ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

عیدست مرگ دست به هستی فشانده را

پروای باد نیست چراغ نشانده را

دل را ز اختلا گرانان سبک برآر

دریاب زود این ته دیوار مانده را

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر حس غم و مرگ است و به معنای ناپایداری زندگی اشاره دارد. شاعر به دل خود توصیه می‌کند که از دلشوره‌ها و نگرانی‌ها رها شود و به سرعت به سوی روشنایی و امید حرکت کند. به طور کلی، این اشعار حسرت و تلاطم‌های درونی را به تصویر می‌کشد.