نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۷۰ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

اول علاج ما به نگاه کشند کن

آنگاه غیر را هدف نوشخند کن

از صد یکی به سوز نهانی نمی رسد

ای کمتر از سپند، صدایی بلند کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که نخستین گام برای درمان مشکلات، به نگاه و توجه به خود و مسائل درونی است. پس از آن، می‌توان به دیگران با لبخند و مثبت‌اندیشی نگاه کرد. در این میان، از هر صد نفر، تنها یکی به عمق دردها و رنج‌های درونی می‌رسد. بنابراین، باید مراقب بود که در مواجهه با مشکلات، از صدای خود به درستی استفاده کنیم و به بلندای کلام برسیم.