تکبیت شمارهٔ ۱۱۸۳ صائب
صائب / تکبیتهای برگزیده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
خنده و جان بر لبم یکبار میآید چو برق
ابر میگرید به حالم چون تبسم میکنم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر میگوید که وقتی احساس شادی و خنده به او دست میدهد، به یکباره احساسی دیگر او را در میگیرد. در این حال، حتی ابرها به خاطر این تضاد احساسی، به گریه میافتند.