تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹ صائب
صائب / تک‌بیتهای برگزیده / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودم
لنگرِ دردِ تو چون کوهِ گران کرد مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این دو بیت احساس خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که مانند یک ابر در بهار بی‌سکون و بی‌پناه بوده است، اما عشق یا درد معشوق مانند کوهی سنگین بر دوشش افتاده و او را تحت فشار قرار داده است.