تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۵۹ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالتی از خواب و غفلت در روز می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در حالی که اطرافش در خواب است، چشمانش هنوز در دنیای غیب و ناپیدا حضور دارند و به همین دلیل نمی‌تواند واقعیت را به درستی درک کند. این ابیات نشان‌دهنده‌ی تضاد میان بیداری و خواب، واقعیت و غیب است.