تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۷ صائب
صائب / تکبیتهای برگزیده / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
چو غنچه دست و رخی تازه کن به شبنم اشک
نشسته روی به دیوان صبحگاه مرو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به تصویرگری زیبایی از عشق و جوانی میپردازد. او از معشوق میخواهد که همچون غنچهای تازه با اشک شبنم، ظاهری زیبا و شاداب داشته باشد و از او میخواهد که به سحرگاه عشق و امید، توجه کند و از آن دور نشود.