تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این جمله بیانگر این است که در دنیای موجود ما، چیزی جز تهی و عدم وجود ندارد و در واقع، آنچه که هست (خس و خاشاک) تنها در دریای وجود جمع شده است. به عبارتی، این توصیف نشان‌دهنده وضعیت ناچیز و بی‌ارزشی است که در آن قرار داریم.