تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت بیانگر این است که جان نمی‌تواند به راحتی در جسمی که در قید و بند است، حضور داشته باشد. او وضعیت مردم زندانی و آشفتگی خواب آن‌ها را توصیف می‌کند. به عبارت دیگر، انسان‌ها در شرایط سخت و دشوار نمی‌توانند آرامش و راحتی روحی را تجربه کنند.