تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این نکته اشاره دارد که در ذات عشق، جدایی عاشق و معشوق وجود ندارد. همچنین بیان می‌کند که ما خودمان به مانند شمع، موجب سوختن و ریزش پروانه می‌شویم. به عبارت دیگر، عشق باید باعث نزدیکی و پیوند باشد، نه جدایی.