تکبیت شمارهٔ ۲۷۸ صائب
صائب / تکبیتهای برگزیده / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نسیمِ صبحِ فَنا، تیغ بَر کَف، اِستادَهست
نَفَس چگونه بَرآرَد، چراغِ هستیِ ما؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به توصیف صبح و زوال میپردازد. نسیم صبح به عنوان نماد تغییر و فنا معرفی شده و از این رو سوالی در مورد ادامه حیات و وجود انسان مطرح میشود. شاعر به تفکر درباره چراغ هستی و چگونگی ادامه نفس و وجود میپردازد.