تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۵ صائب
صائب / تک‌بیتهای برگزیده / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
پرستشی که مدام است، می پرستی ماست
شبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این دو بیت به احساس عمیق و تکراری اشاره دارد که در آن فردی در حال پرستش و عشق ورزیدن به چیزی است، اما در عین حال در یک حالت تاریکی و بی‌هویتی به سر می‌برد. به عبارتی، پرستش او به نوعی گرفتار دلتنگی و ناامیدی شده است.