تکبیت شمارهٔ ۵۴۵ صائب
صائب / تکبیتهای برگزیده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
به که در غربت بود پایم به زندان ای پدر
یک قدم بی چاه در صحرای کنعان تو نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساس تنهایی و حبس در غربت سخن میگوید. او با اشاره به پدرش به نوعی درد و محرومیت خود را بیان میکند و به عدم وجود هیچ نشانهای از امید و رهایی در صحرای کنعان اشاره میکند. به عبارتی، اشاره به بیپناهی و حسرت در زندگی دارد.