تک‌بیت شمارهٔ ۷۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر آرزو می‌کند که ای کاش وقتی به دنیا می‌آمد، زمان رفتن را درک می‌کرد. او دوست دارد که همچون نی در خاک جا بگیرد و به خود بیندیشد.