شمارهٔ ۲۳۶ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب را در جام طلایی بریزد و مروارید را در آب خشک کند. او خواستار زیبایی و هنر در برگزاری بزم است و از حریفان می‌خواهد تا هر یک به اندازه خود بنوشند. شاعر با اشاره به جذابیت‌های معشوق، دامن زنگار و موهای مشکین او را توصیف می‌کند و می‌گوید اگر بخواهد او را محروم کند، باید اثری از این جدایی در وجود او باقی بگذارد. او به یاد وصال و هجران می‌افتد و شادی و غم را به هم می‌آمیزد. شاعر از سوز دل و اشکای که می‌ریزد می‌گوید و خواهان نزدیک شدن احساسات عمیق‌اش به معشوق است. در نهایت، با ابراز حسرت بر دوری و یادآوری آنچه که به او رسیده، خواهان پاسخی از جانب معشوق است.