غزلیات — دیوان اشعار صفایی جندقی

Name: غزلیات — دیوان اشعار صفایی جندقی
Author: صفایی جندقی

صفایی جندقی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — فلک سرگشته تر گردد که با ما
شمارهٔ ۲ — مر‌‌‌ا دل خسته تر باید ز خارا
شمارهٔ ۳ — کنون کز ملامت ترا نیست پروا
شمارهٔ ۵ — اگر جفاست تلافی به مذهب تو وفا را
شمارهٔ ۶ — زنهار الا یار دلازار خدا را
شمارهٔ ۴ — اگر رخ تو بدین دست دلبری کندا
شمارهٔ ۷ — به نیم پرده که برداشت روی زیبا را
شمارهٔ ۹ — ندارم فرصت از شوق گرفتاری تماشا را
شمارهٔ ۸ — ز یار دیده بدوز ای نظر تماشا را
شمارهٔ ۱۰ — میسر نیست آزادی ز تنها غیر تنها را
شمارهٔ ۱۳ — رو ترش ار کنی همی محتملم عتاب را
شمارهٔ ۱۱ — شهره نه از عشق ما حدیث تو یارا
شمارهٔ ۱۲ — به نام آنکه روان آفرید تن ها را
شمارهٔ ۱۴ — آن کز جفا آموخت رسم و ره بیداد را
شمارهٔ ۱۵ — ای آتش از رخت به درون لاله زار را
شمارهٔ ۲۲ — گر بدین سان اشک بارد دیده در دامان مرا
شمارهٔ ۲۱ — بس که دشنام دهی چون شنوی نام مرا
شمارهٔ ۲۳ — گر به سودای محبت رفت در پا جان مرا
شمارهٔ ۱۶ — مردم عوض اشک فتد دیده ی تر را
شمارهٔ ۱۷ — آن کآفرید روز اول اشتیاق را
شمارهٔ ۱۹ — الا ای باغبان بگذار یا بلبل دمی گل را
شمارهٔ ۱۸ — بهار آمد صبا زد چاک پیراهن به بر گل را
شمارهٔ ۲۰ — کنون که سایهٔ تیغ تو بر سر است مرا
شمارهٔ ۲۴ — به چنگ اگر کنم آن گیسوان پر خم را
شمارهٔ ۲۸ — بیا به چشم تماشا کن اشکباران را
شمارهٔ ۲۹ — بر آن سرم که نهم سر به پای جانان را
شمارهٔ ۲۵ — اگر بهم زنم از گریه چشم پر نم را
شمارهٔ ۲۷ — عشق توگرفت جای جان را
شمارهٔ ۲۶ — الهی مهربان کن دلبر نامهربانم را
شمارهٔ ۳۰ — دهد هرچشمی به وجهی طلعت جانانه را
شمارهٔ ۳۱ — بنده ی خاک درم عالم ربانی را
شمارهٔ ۳۴ — مطرب خوش نوا دمی نای غزل سراگشا
شمارهٔ ۳۵ — در عهد غیر دلبر پیمان گسست ما
شمارهٔ ۳۲ — نگارم گر نکو دانسته رسم دلستانی را
شمارهٔ ۳۶ — پیمان به پا فکنده ونالی ز دست ما
شمارهٔ ۳۳ — گدای کوی تو کی خواست پادشایی را
شمارهٔ ۳۷ — بگذر صبا به بزم جفا کرده یار ما
شمارهٔ ۳۹ — جور است اگرتلافی مهر و وفای ما
شمارهٔ ۳۸ — در پی وصل جفا جوی ستم پاره ی ما
شمارهٔ ۴۵ — دل چو پر خون شد بدو دادم به قصدی ناصواب
شمارهٔ ۴۲ — علی‌الصباح چه گل‌ها که در گلستان‌ها
شمارهٔ ۴۷ — ترک کاوش کرد کیوان کوکب آمد یارم امشب
شمارهٔ ۴۰ — ای در دلم زکاوش عشق تو خارها
شمارهٔ ۴۱ — مشاطهٔ زیبایی آراسته چنبرها
شمارهٔ ۴۳ — چاره ی اندوه را ساقی نبینم جز شراب
شمارهٔ ۴۴ — لعل یار ار نبود لعل مذاب
شمارهٔ ۴۶ — برای صبا به یارم امشب
شمارهٔ ۵۵ — دل از کسی نرباید بتم به جور و جلادت
شمارهٔ ۵۱ — نه جان از طعن تیغم آن قدر سوخت
شمارهٔ ۴۹ — نگارینا تو با چندین ملاحت
شمارهٔ ۵۰ — چو بخت از کین اختر غافلم ساخت
شمارهٔ ۵۲ — غمت بر تابه ی عشقم چنان سوخت
شمارهٔ ۴۸ — به توصیف تو از فرط صباحت
شمارهٔ ۵۳ — قضا چنانکه ترا طرز دلبری آموخت
شمارهٔ ۵۴ — دلی در آتش عشقت سمندری آموخت
شمارهٔ ۵۸ — به هجرم صبح روشن شام تار است
شمارهٔ ۶۰ — تا فتنه ی قامت توبرخاست
شمارهٔ ۶۲ — قتل عشاق نه از عارض او بیداد است
شمارهٔ ۶۳ — مرا بس شکرها از کردگار است
شمارهٔ ۵۷ — ترا تا ساقی مجلس رقیب است
شمارهٔ ۵۶ — خورشید تو رشک آفتاب است
شمارهٔ ۶۱ — نوشین لب یاقوتیش ار لعل مذاب است
شمارهٔ ۵۹ — مرا امروز اختر سازگار است
شمارهٔ ۷۱ — گرچشم تو فتنه زمان است
شمارهٔ ۶۸ — تا صید تو شد مرغ مرا بال وبال است
شمارهٔ ۶۶ — نه سر ز تیغ تو تنها بریدنم هوس است
شمارهٔ ۷۰ — آن باده که در ملت اسلام حرام است
شمارهٔ ۶۴ — مرا چون تو یاری غم گسار است
شمارهٔ ۶۵ — چه بسته ای که به بند وفا گرفتار است
شمارهٔ ۶۷ — در بزم عشق باده سرشک روان خوش است
شمارهٔ ۶۹ — با ساقی و مطرب همه را کار به کام است
شمارهٔ ۷۷ — لبت از بس لطیف و شیرین است
شمارهٔ ۷۹ — سرخوشم با لبت که نوشین است
شمارهٔ ۷۶ — گرنه در خورد یار دیرین است
شمارهٔ ۷۸ — خون به رخسارم از جهان بین است
شمارهٔ ۷۳ — مژده ای دل که روز قربان است
شمارهٔ ۷۲ — آن نه ابروی و این نه مژگان است
شمارهٔ ۷۴ — به جای دوستی ار دشمنی سزای من است
شمارهٔ ۷۵ — مرا درد از شکیبایی فزون است
شمارهٔ ۸۲ — شادم که شمارم اشک وآه است
شمارهٔ ۸۱ — روشن شب عالمی ز ماه است
شمارهٔ ۸۳ — سوای دل که به ترک تو مایل افتاده است
شمارهٔ ۸۵ — غم بی تو مرا ز زندگانی است
شمارهٔ ۸۷ — اگر مرا سر و جانی بود برای تو هست
شمارهٔ ۸۰ — گرچه این فن خلاف آیین است
شمارهٔ ۸۶ — کاهش ما هجر غم افزای تست
شمارهٔ ۸۴ — انجام عمر ما را آغاز عشق بازی است
شمارهٔ ۸۸ — تاب دلم ار تو را عیان نیست
شمارهٔ ۹۲ — از جان و سر دریغ ندارم به پای دوست
شمارهٔ ۹۰ — گر نه به دل هر نگهت خنجری است
شمارهٔ ۹۵ — تا غایبی تو اهل صفا را حضور نیست
شمارهٔ ۸۹ — ماهی که به رخ نگار مانی است
شمارهٔ ۹۱ — هرکه یک دل به خطا درخم گیسوی تو بست
شمارهٔ ۹۴ — دفع غم را ساقیا جز جام می تدبیر چیست
شمارهٔ ۹۳ — با دو ابرویِ تو ام ، بر دل غمِ شمشیر چیست؟
شمارهٔ ۹۷ — سری کاینجا چو دامان در قدم نیست
شمارهٔ ۹۶ — زاهد مرا که بی می و شاهد حضور نیست
شمارهٔ ۹۸ — از عشق تنی که ناتوان نیست
شمارهٔ ۱۰۰ — سگی به از من سرگشته پاسبان تو نیست
شمارهٔ ۱۰۱ — کدام دل که نه آسیمه سر برای تو نیست
شمارهٔ ۱۰۳ — دریغا کز دلازاری بری نیست
شمارهٔ ۹۹ — در هجر توام سری به جان نیست
شمارهٔ ۱۰۲ — گناه عاشق و معشوق را عقابی نیست
شمارهٔ ۱۱۰ — گرم به قهر کشی با هزار طوع و اطاعت
شمارهٔ ۱۱۱ — به کوی خویش مترسانم از رسیدن آفت
شمارهٔ ۱۰۴ — بر مهر تو مه را مشتری نیست
شمارهٔ ۱۰۷ — بیا ساقی دمی کم همدمی نیست
شمارهٔ ۱۰۸ — جز کلبه ی عشاق تو بیت الحزنی نیست
شمارهٔ ۱۰۵ — آن دل که بر او ناله ما را اثری نیست
شمارهٔ ۱۰۶ — ز نقص سروکش از برگ و بر کمالی نیست
شمارهٔ ۱۰۹ — دور پیمانه را بقایی نیست
شمارهٔ ۱۱۲ — یار از چهره چون نقاب گرفت
شمارهٔ ۱۱۳ — دامن از اشکِ دیده آب گرفت،
شمارهٔ ۱۱۶ — صفایی مگر ز نو نگاری دگر گرفت
شمارهٔ ۱۱۸ — قیامت از چه ترا گفته اند در قد و قامت
شمارهٔ ۱۱۵ — یار در طرف چمن پرده ز رخسارگرفت
شمارهٔ ۱۱۹ — قیامت خوانمت بهر چه قامت
شمارهٔ ۱۱۷ — نقاب از تمام رخ بتی شوخ برگرفت
شمارهٔ ۱۱۴ — خجلت مشتری آن مه ره بازار گرفت
شمارهٔ ۱۲۰ — گر به خواری خون من ریزد به خاک آستانت
شمارهٔ ۱۲۲ — سزاوارم به هجران گر به چنگ آید گریبانت
شمارهٔ ۱۲۳ — شب وصلت نخواهم روز از آن رو زلف فتانت
شمارهٔ ۱۲۱ — هر که آید به سیر جولانت
شمارهٔ ۱۲۴ — تا نگردم غبار جولانت
شمارهٔ ۱۲۵ — به پای بوس توام دست و دل ز کار شد آوخ
شمارهٔ ۱۲۶ — با غم عشق تو مرا کار باد
شمارهٔ ۱۲۷ — بیدلی را چوتودلدار مباد
شمارهٔ ۱۳۲ — مسلسل زلف مشکین گرد آن رخسار می‌گردد
شمارهٔ ۱۳۴ — چون یار سخن راند وز نطق شکر بارد
شمارهٔ ۱۳۰ — دردا که ز دوران به غم خویشتن افتاد
شمارهٔ ۱۳۱ — عشقی که به سوز و ساز گردد
شمارهٔ ۱۳۳ — از آن دو زلف پریشان که خم به خم دارد
شمارهٔ ۱۳۵ — مقابل مه ما مشتری کمال ندارد
شمارهٔ ۱۲۸ — آنگونه سرشکم به غمت پرده در افتاد
شمارهٔ ۱۲۹ — مرا سودای جانان بر سر افتاد
شمارهٔ ۱۳۹ — مرا خود از سر کوی تو ترسم آب برد
شمارهٔ ۱۳۸ — آن پیر نه دل که جان ندارد
شمارهٔ ۱۴۱ — ندانم خویش کردم یا قضا کرد
شمارهٔ ۱۴۰ — دلا خواهی توجه با خدا کرد
شمارهٔ ۱۳۷ — کس ره به دیار جان ندارد
شمارهٔ ۱۴۲ — صبا یک عقده از جعد تو وا کرد
شمارهٔ ۱۳۶ — گردون ماهی جوان ندارد
شمارهٔ ۱۴۳ — قلم تا سر ز سودای تو درکرد
شمارهٔ ۱۴۷ — دردا که اشک خون به رخم کشف راز کرد
شمارهٔ ۱۴۹ — صفایی از سر کویت چوعزم بیرون کرد
شمارهٔ ۱۵۱ — بحمدالله که کوکب یاوری کرد
شمارهٔ ۱۵۰ — نه او روزی دو، ترک بد سری کرد
شمارهٔ ۱۴۵ — عشقم از اشک و رخ توانگر کرد
شمارهٔ ۱۴۴ — سروقامت قیام دیگر کرد
شمارهٔ ۱۴۸ — کس نیست کش از قصه ی دل راز توان کرد
شمارهٔ ۱۴۶ — که جز من کاشکم اینسان دربدر کرد
شمارهٔ ۱۵۲ — صفایی از سر کوی تو کی سفر می‌کرد
شمارهٔ ۱۵۵ — کس ار به دیده ی دل در نگار ما نگرد
شمارهٔ ۱۵۴ — سحرگهان که صبا نافه گستری می کرد
شمارهٔ ۱۵۸ — دل ازجراحت تیغم نه آن قدر سوزد
شمارهٔ ۱۵۷ — بخت بد کآخر دمم شمشیر زد
شمارهٔ ۱۵۳ — خلاف عادت اگر چرخ یاوری می کرد
شمارهٔ ۱۵۶ — چو ترک چشم تو ز ابروی خود کمان گیرد
شمارهٔ ۱۵۹ — تیر عشق تو بهر دل نرسد
شمارهٔ ۱۶۳ — غم نیست دلی را که در او جای تو باشد
شمارهٔ ۱۶۶ — مرا این مایه رسوایی مگر از دیده یا دل شد
شمارهٔ ۱۶۷ — تا جان به هوای دلبر آمد
شمارهٔ ۱۶۵ — دوش از غم تو ما را دانی چگونه سر شد
شمارهٔ ۱۶۰ — بی تکلف دل ندارد هر که دلدارش نباشد
شمارهٔ ۱۶۱ — کس را چه تمنا که خریدار تو باشد
شمارهٔ ۱۶۲ — آن را که دو صد چشم بر انعام تو باشد
شمارهٔ ۱۶۴ — خیال هر دو جهان هرچه جز هوای تو باشد
شمارهٔ ۱۶۹ — گفتم آخر ز چه برعهد تو بنیاد نماند
شمارهٔ ۱۷۰ — ای گرفتار به سودای تو آزادی چند
شمارهٔ ۱۷۴ — فغان که نیست مرا در دهان زبانی چند
شمارهٔ ۱۷۳ — امان نداد جدایی مرا زمانی چند
شمارهٔ ۱۷۱ — هر که زین دور میسر شودش کامی چند
شمارهٔ ۱۷۲ — باده از خم به قدح ریز که با جامی چند
شمارهٔ ۱۷۵ — ز چاک سینه اگر بر کشم فغانی چند
شمارهٔ ۱۶۸ — جانم از سینه به حسرت چوگلوگیر آمد
شمارهٔ ۱۷۷ — نیست در صومعه جز معنی حیوانی چند
شمارهٔ ۱۷۶ — داشت وجهی که ندادند ترا جانی چند
شمارهٔ ۱۷۹ — برس به داد دل ما که پادشاهی چند
شمارهٔ ۱۸۱ — بتان شهر ز ما هر زمان که یاد آرند
شمارهٔ ۱۸۳ — چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند
شمارهٔ ۱۸۰ — ستاده بر سر راه تو دادخواهی چند
شمارهٔ ۱۷۸ — به زلف جستم از آن دو خط گریز گاهی چند
شمارهٔ ۱۸۲ — باید دلی که درک معانی کند ز پند
شمارهٔ ۱۸۹ — عقل اگر حلقه ی زلف زره آسای تو بیند
شمارهٔ ۱۹۱ — شرع در خون رود ار قامت دلجوی تو بیند
شمارهٔ ۱۸۴ — عقل را گیسوی لیلی طلعتان مجنون کند
شمارهٔ ۱۹۰ — چشم معنی نگر عارف اگر روی تو بیند
شمارهٔ ۱۸۵ — اگر سرشک منت خاک راه تر نکند
شمارهٔ ۱۸۶ — گر مهم چو مهر ز آن جمال و چهر با شروط مهر دلبری کند
شمارهٔ ۱۸۸ — اگر یک چندم از دل برگشایند
شمارهٔ ۱۸۷ — گل رخان کز خار مژگان دم به دم خنجر زنند
شمارهٔ ۱۹۹ — نکهت نافه ز انفاس نسیم سحر آید
شمارهٔ ۱۹۲ — مرغ دل از قید غم های جهان آزاد بود
شمارهٔ ۱۹۳ — به بزمم دوش حورا پیکری بود
شمارهٔ ۱۹۴ — به مینو منظری دوشم سری بود
شمارهٔ ۱۹۵ — در دلم هر لحظه صد سودای باطل می‌رود
شمارهٔ ۱۹۶ — روی زمین ز گریه ی من گر شمر شود
شمارهٔ ۱۹۷ — رفت و دل رفت ز ره کز پی آن ماه شود
شمارهٔ ۱۹۸ — جز از لب جانانه که چندین شکر آید
شمارهٔ ۲۰۳ — هزار کام ز لعل تو یک دقیقه برآید
شمارهٔ ۲۰۵ — چشم و ابرویش به قهرم دل رباید
شمارهٔ ۲۰۲ — ازین پس دور من چندی نپاید
شمارهٔ ۲۰۷ — صاحب دلی به سیر کمانت نظر نکرد
شمارهٔ ۲۰۱ — مگو دل ها به طراری رباید
شمارهٔ ۲۰۴ — ستم گری که جفا کیش اوست دل برباید
شمارهٔ ۲۰۰ — با حضور تو به لب جانم از آن دیرآید
شمارهٔ ۲۰۶ — بر تو از دست صبا شام و سحر غیرتم آید
شمارهٔ ۲۰۹ — هر دمت کز مژه بر سینه ی من تیر نیاید
شمارهٔ ۲۱۲ — کار خونریزی لعلت چو به فرجام رسید
شمارهٔ ۲۱۱ — هرکه دلاویزی گیسوت دید
شمارهٔ ۲۱۴ — چون صبح عید هفتم ماه رجب رسید
شمارهٔ ۲۱۳ — آوخ که یار برسر این ناتوان رسید
شمارهٔ ۲۱۰ — یک نظر از دیده ی ماروت دید
شمارهٔ ۲۰۸ — نیست حاجت که دل از دست کسی او برباید
شمارهٔ ۲۱۵ — فقیه شهر که سجاده ها برآب کشید
شمارهٔ ۲۲۳ — دست عشقم گشود جایی بار
شمارهٔ ۲۲۱ — ز خوبان جز تو ای ترک ستمکار
شمارهٔ ۲۱۶ — در آغاز پیری و انجام کار
شمارهٔ ۲۲۲ — در گلستان رخ ار گشاید بار
شمارهٔ ۲۱۹ — در این انجام عمر و آخر کار
شمارهٔ ۲۱۷ — مرا هست امشب بتی درکنار
شمارهٔ ۲۲۰ — رسد چندانکه از ترکانم آزار
شمارهٔ ۲۱۸ — رفت وگریم در رکابش زار زار
شمارهٔ ۲۲۹ — بنگر به تیره روزی من در شمار هجر
شمارهٔ ۲۲۵ — با صبا همره است نکهت یار
شمارهٔ ۲۳۱ — مرا نشان نظر باشد از نگار دگر
شمارهٔ ۲۲۶ — تن از تیمار عشقم مانده بیمار
شمارهٔ ۲۲۷ — هزار چون تو و من مانده محو طلعت یار
شمارهٔ ۲۲۸ — ز صد ملک جم این جام خوشتر
شمارهٔ ۲۳۰ — مرا که نیست به جز خون دل شراب دگر
شمارهٔ ۲۲۴ — هر شب از یاد زلف و طره ی یار
شمارهٔ ۲۳۴ — باشد از آنروز طالعم فیروز
شمارهٔ ۲۳۵ — روان تسلیم دلبر دارم امروز
شمارهٔ ۲۳۳ — حرف ها از خون دل خوش بر زبان آورده باز
شمارهٔ ۲۳۷ — دلا در عشق او رنگ دگر ریز
شمارهٔ ۲۳۶ — بیا ساقی عرق در جام زر ریز
شمارهٔ ۲۳۹ — در رهش جان دادم اما هرکه دلبر بایدش
شمارهٔ ۲۳۲ — به پاس عشق مرا هردم از وفای دگر
شمارهٔ ۲۳۸ — ای دوست سرگذشت من از اهل راز پرس
شمارهٔ ۲۴۰ — عاشق اول هدیه ای کز بهر جانان بایدش
شمارهٔ ۲۴۵ — نهادی بر دلم دردی که درماندم به درمانش
شمارهٔ ۲۴۳ — ز مهرم خوب تر آن مهر مهوش
شمارهٔ ۲۴۴ — خیال خیل خالم نیست با زلف زره فامش
شمارهٔ ۲۴۷ — گرفتم چون تو سروی را قبا پوش
شمارهٔ ۲۴۶ — دلم پیوست به ایشان در آن زلف و زنخدانش
شمارهٔ ۲۴۱ — به دستی برد از جا پای صبرم شوق دیدارش
شمارهٔ ۲۴۲ — نگر مژگان و اشکم لوحش الله عشق و گلزارش
شمارهٔ ۲۴۹ — به ترک مست تو دستی رها کنم دل خویش
شمارهٔ ۲۵۰ — نهی مرهم به زخمم یا کنی ریش
شمارهٔ ۲۵۲ — باغبان را بودی ار مغزی به سر بر جای خاک
شمارهٔ ۲۵۱ — به پای تا سر تسلیم سودمت برخاک
شمارهٔ ۲۵۵ — منتی دارم به یاران کز بس افغان کرده‌ام
شمارهٔ ۲۵۳ — کاش مغزی داشتی تا جای خاک
شمارهٔ ۲۵۴ — دلم از قید آن مشکین حمایل
شمارهٔ ۲۴۸ — به پایان رفت در بزمت مرا دوش
شمارهٔ ۲۵۸ — دیده و دل تا به عقد گوهر و لعل تو بستم
شمارهٔ ۲۵۶ — جاودان دولت بیدار به دیدار تو یابم
شمارهٔ ۲۵۹ — قبولم کن که لالای تو گردم
شمارهٔ ۲۶۳ — از سرو سخنوری ندیدم
شمارهٔ ۲۶۱ — به عهد بتان اعتباری ندیدم
شمارهٔ ۲۶۰ — ز میر کعبه زرقی چند دیدم
شمارهٔ ۲۵۷ — به مهر روی ماهی عهد بستم
شمارهٔ ۲۶۲ — وفا و حسن در یاری ندیدم
شمارهٔ ۲۷۱ — به گردون رشته تا زان دو زلف پر شکن دارم
شمارهٔ ۲۷۰ — تعالی الله یکی دلدار دارم
شمارهٔ ۲۶۹ — بنامیزد بتی عیار دارم
شمارهٔ ۲۶۸ — تنی جز خاطر لیلی به غم دلشاد نشنیدم
شمارهٔ ۲۶۴ — به دل نوید وفا دادم و جفا ز تو دیدم
شمارهٔ ۲۶۶ — من اول ره که رفتار تو دیدم
شمارهٔ ۲۶۵ — ترا تا از دو عالم برگزیدم
شمارهٔ ۲۶۷ — ز دل یک ناله در دام تو ای صیاد نشنیدم
شمارهٔ ۲۷۴ — ندانمش که به گردون چگونه بگذارم
شمارهٔ ۲۷۲ — به دست اگر چه متاعی به جز گناه ندارم
شمارهٔ ۲۷۸ — باخاک ره اگر فلک آرد برابرم
شمارهٔ ۲۷۵ — وفای عهد راجاوید اگر مانم نگه دارم
شمارهٔ ۲۷۹ — چرا به دوش بود منتی ز باده فروشم
شمارهٔ ۲۷۳ — تار گیسوی تو برگردن دل سلسله دارم
شمارهٔ ۲۷۶ — چنان خیال تو انگیخت چاره در نظرم
شمارهٔ ۲۷۷ — ساقی بریز باده ی صافی به ساغرم
شمارهٔ ۲۸۶ — آن روز و شب به کام که من با تو سر کنم
شمارهٔ ۲۸۰ — دهی بشارت کوثر گر از زبان سروشم
شمارهٔ ۲۸۲ — خواهم از شوق زنم بوسه مکرر به دهانم
شمارهٔ ۲۸۷ — تا نمیرم کی ز افغان چاره ی هجران کنم
شمارهٔ ۲۸۱ — به فر دوستی از افترای خصم چه باکم
شمارهٔ ۲۸۳ — دوش از آن باده که پیمود بطی جانانم
شمارهٔ ۲۸۵ — گر بود قابل قربان قدومت جانم
شمارهٔ ۲۸۴ — به لب رسید به جانان رسید تا جانم
شمارهٔ ۲۸۹ — سرشک دیده اگر رشک آب جو نکنم
شمارهٔ ۲۹۰ — ای دل امشب چاره هجران به مردن می کنم
شمارهٔ ۲۹۵ — ساقی امشب ز تو ما چشم نگاهی داریم
شمارهٔ ۲۹۱ — بیا ساقی بپیما ساغری زان صاف گلگونم
شمارهٔ ۲۹۴ — راندی آخر چون سگ از درگاه خود با خواریم
شمارهٔ ۲۹۲ — حاضر و غایب مگو خداست گواهم
شمارهٔ ۲۸۸ — تا سیر سرو و سوری آن سیم تن کنم
شمارهٔ ۲۹۳ — سیه مستی فراز آمد به راهم
شمارهٔ ۳۰۲ — بیا بنگر سرشک اشکباران
شمارهٔ ۳۰۱ — به جز خار جفا زین گل عذاران
شمارهٔ ۲۹۷ — گشودی طلعت از گیسوی درهم
شمارهٔ ۳۰۳ — الا ماهم الا یارم الا جان
شمارهٔ ۲۹۶ — من و یار ار همی باشیم با هم
شمارهٔ ۳۰۰ — الهی خاطرم فارغ ز قید ماسوا گردان
شمارهٔ ۲۹۸ — صرف شد عمر گرانمایه به جمع زر و سیم
شمارهٔ ۲۹۹ — که گفتت تا بدین غایت شها روی از گدا گردان
شمارهٔ ۳۱۰ — وه که نگذاری به جای خویشتن
شمارهٔ ۳۰۵ — شب و روز از غمت در باغ و زندان
شمارهٔ ۳۰۷ — از آن طره ی مشکفام جانان
شمارهٔ ۳۱۱ — نه از دلبر توان دل برگرفتن
شمارهٔ ۳۰۶ — به زندان بلا آونگ هجران
شمارهٔ ۳۰۹ — بست زاهد از ردای خویشتن
شمارهٔ ۳۰۴ — غمت گرفت فضای دلم چنان که در آن
شمارهٔ ۳۰۸ — دردمندیم و دوای خویشتن
شمارهٔ ۳۱۲ — مرا خوشتر ز جام عشق خوناب جگر خوردن
شمارهٔ ۳۱۶ — نه از حکمت توانم سر کشیدن
شمارهٔ ۳۱۵ — مرا یک دم ز لعلت در کشیدن
شمارهٔ ۳۱۳ — مرا چون شمع هرشب سوختن و آنگه سحر مردن
شمارهٔ ۳۱۴ — لبی زان لعل جان پرور کشیدن
شمارهٔ ۳۱۹ — نگویم با من از روی حقیقت دوست داری کن
شمارهٔ ۳۱۸ — هر شبم چون شمع در بزمت به زاری سر بریدن
شمارهٔ ۳۱۷ — دست را تا دارم امیدی به دامانت رسیدن
شمارهٔ ۳۲۱ — یک ره ای صبا سوی یار من، بگذر و بگو کای نگار من
شمارهٔ ۳۲۰ — الهی نفس را من چاره نتوانم تو یاری کن
شمارهٔ ۳۲۶ — در کیش عشق گرنه مرض شد شفای من
شمارهٔ ۳۲۳ — یک رشحه از تراوش لعلت به کام من
شمارهٔ ۳۲۷ — آن گوی چوگان آزما چاه است یا سیمین ذقن
شمارهٔ ۳۲۵ — رفت در پا از سر زلفش دل مفتون من
شمارهٔ ۳۲۲ — اگر چه دور به فرسنگ هایی از برمن
شمارهٔ ۳۲۴ — از دست برد دین و دل ار دلستان من
شمارهٔ ۳۳۱ — جائی که دل مریض و تو گردی طبیب او
شمارهٔ ۳۳۰ — برد عیبم به دشمن یاریش بین
شمارهٔ ۳۳۲ — مسکین کجا رود به شکایت ز دست تو
شمارهٔ ۳۳۴ — تا جان و سر فدا نکنم در وفای تو
شمارهٔ ۳۳۳ — سر را نه دولتی که سپارم به پای تو
شمارهٔ ۳۳۵ — بود فروغ چشم و دل صحبت جان فزای تو
شمارهٔ ۳۲۸ — تعالی الله چه سیمین غبغب است این
شمارهٔ ۳۲۹ — خسرو پرویز گو در آتش ما بین
شمارهٔ ۳۳۷ — گسستن کی توانم زان دو گیسو
شمارهٔ ۳۳۶ — دلم در قید آن زنجیر گیسو
شمارهٔ ۳۳۹ — به طور عم خون بریزی یا به اکراه
شمارهٔ ۳۴۰ — بیاکه این شب هجران ز بس دراز و سیاه
شمارهٔ ۳۴۱ — دیگر شدم اسیر نگاری به یک نگاه
شمارهٔ ۳۳۸ — در تب و تیمار هجر همچو پر کاه
شمارهٔ ۳۴۳ — پس از این سنگ به ساغر زنم ان شاء الله
شمارهٔ ۳۴۲ — چو اختیار به دست من و تو داد اله
شمارهٔ ۳۴۴ — عقلم از آن چه برد بو قصه ی عشق یار به
شمارهٔ ۳۴۶ — چون کنم یاد توای دوست من آلوده
شمارهٔ ۳۴۸ — دوش مرا در غم تو همدم و هم رای
شمارهٔ ۳۴۷ — زیر رخش آن گردن سیمین کشیده
شمارهٔ ۳۴۵ — از توچون نام برم کز دهن آلوده
شمارهٔ ۳۵۰ — گر دل هوای عشق تو بر سر نداشتی
شمارهٔ ۳۵۱ — برخاست از قیام تو ز آنسان قیامتی
شمارهٔ ۳۴۹ — دور چون با من رسید از بیخودی ساغر شکستی
شمارهٔ ۳۵۵ — تاهمچو من از عشق گرفتار نگردی
شمارهٔ ۳۵۴ — میثاق دوش را ز اول وفا نکردی
شمارهٔ ۳۵۶ — چشم یوسف گر به خواب آن چهر عالمتاب دیدی
شمارهٔ ۳۵۸ — رسید جان به لبم ز انتظار و تیغ کشیدی
شمارهٔ ۳۵۳ — مگو از بندت ای صیاد خرسندم به آزادی
شمارهٔ ۳۵۷ — ماه کنعانی اگر در مصر معنی روت دیدی
شمارهٔ ۳۵۹ — به هجرانت مرا با جان خود جنگ است پنداری
شمارهٔ ۳۵۲ — گفتم بگویمت که صنوبر به قامتی
شمارهٔ ۳۶۳ — سر به فتراکم نخواهی بست بعد از جان‌سپاری
شمارهٔ ۳۶۲ — به کیش من که حرام است غیر فکر تو کاری
شمارهٔ ۳۶۶ — ای زلف یار بس که پر از چین و چنبری
شمارهٔ ۳۶۵ — ای زاغ زلف یار از آن رخ در آذری
شمارهٔ ۳۶۰ — نبود و نیست ترا جز جفای من کاری
شمارهٔ ۳۶۱ — به پایت حاصلم زین سر سپاری
شمارهٔ ۳۶۴ — ای چشم یار بس که دل آشوب و دلبری
شمارهٔ ۳۶۷ — ای لعل نوش پرور جانان چه جوهری
شمارهٔ ۳۷۱ — یار از رخ نکرده جلوه گری
شمارهٔ ۳۷۴ — بدین جمال که دل می بری ز دست پری
شمارهٔ ۳۶۹ — وه این میان یار چه باریک و لاغری
شمارهٔ ۳۷۰ — ای چهر یار وه که چه پاکیزه منظری
شمارهٔ ۳۷۲ — شد مرا عمر در وفا سپری
شمارهٔ ۳۷۵ — سعادتی است زمین را تو چون بر آن گذری
شمارهٔ ۳۶۸ — ای قد یار بسکه دل آرای و دلبری
شمارهٔ ۳۷۳ — تو نبودی نکوتر ار ز پری
شمارهٔ ۳۷۶ — کنون که نام من از سلک دوستان نبری
شمارهٔ ۳۷۷ — روی در پرده نهان کرده پری
شمارهٔ ۳۸۰ — نیست عشاق تو را در دو جهان دادرسی
شمارهٔ ۳۸۱ — ز رخ برداشت دوش آن مه جلیلی
شمارهٔ ۳۸۲ — ترسم که رسد از تو مرا پیک و پیامی
شمارهٔ ۳۸۳ — کاش چون مینا به دستت بودمی
شمارهٔ ۳۷۸ — یار در پرده کند دل شکری
شمارهٔ ۳۷۹ — رخ نمودی اگر از پرده پری
شمارهٔ ۳۸۵ — از این خشم و غرور و سرگرانی
شمارهٔ ۳۸۴ — دریغ و درد کز این لطمه های پنهانی
شمارهٔ ۳۹۰ — بدین لطف و وفا و مهربانی
شمارهٔ ۳۸۶ — زیانت خود چه بود از مهربانی
شمارهٔ ۳۸۹ — با آن همه لطف و مهربانی
شمارهٔ ۳۹۱ — دلا معاونت اشک پرده در نکنی
شمارهٔ ۳۸۸ — دل از دستم ربود آن یار جانی
شمارهٔ ۳۸۷ — آه که گشتم ز عشق با همه دانی
شمارهٔ ۳۹۲ — راه دیار یا مرا ای صبا بپوی
شمارهٔ ۳۹۵ — تا شدی ای دوست از کنار صفایی
شمارهٔ ۳۹۴ — به میدانت از کشتگان نیست جانی
شمارهٔ ۳۹۶ — ز فرق تا قدم از عضو عضو او به ادایی
شمارهٔ ۳۹۳ — مکن از برم جدایی به طریق بی وفایی
شمارهٔ ۳۹۸ — اگر باری به باغ از در درآیی
شمارهٔ ۳۹۷ — فغان کآغاز عشق و آشنایی
شمارهٔ ۳۹۹ — بدین اخلاق و اوصاف خدایی
شمارهٔ ۴۰۳ — عجب دارم تو با این خوب رویی
شمارهٔ ۴۰۲ — نماند از تاب هجرانت مرا دیگر شکیبایی
شمارهٔ ۴۰۴ — تعالی الله چه گویم ز آن نکویی
شمارهٔ ۴۰۵ — از تو ای دوست چه پنهان رهم افتاد به کویی
شمارهٔ ۴۰۰ — بدین اخلاص و صدق و بی ریایی
شمارهٔ ۴۰۱ — ترا آخر چه شدکز بی وفایی