شمارهٔ ۲۷۷ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ساقی دستور می‌دهد که شراب خالص را در ساغر بریزد، زیرا این نوشیدنی آتش درونش را آرام می‌کند. او از تلخی شراب سخن می‌گوید و می‌گوید که در بهشت هم نیازی به شیر و شهد ندارد. شاعر به انتقاد از روحانیان اشاره می‌کند که ترک می را فتوای می‌دهند و خود را کافر می‌داند. او به وعده‌های وعاظ بی‌اعتماد است و لذت می‌برد که شراب را از دلبر خود می‌نوشد و نه از دستان حور. همچنین، او از جستجوی کعبه و معنویت دور شده و به عشق و می‌گساری اهمیت می‌دهد و ترجیح می‌دهد که در کوی می‌فروشان بماند. در پایان می‌گوید که از زیبایی‌ها و مشکلات زمانه نگران نیست و تنها به لذت بردن از شراب و عشق فکر می‌کند.