شمارهٔ ۳۳۸ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساسات عمیق و دردناک ناشی از فراق عشقش را بیان می‌کند. او از غم و اندوهی که به خاطر جدایی دچار شده، صحبت می‌کند و به دیوار حسرتش روی می‌آورد. او از شرم و غرور می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش از عشق آگاه نمی‌شد. با گذشت زمان، جفای معشوق بر او افزایش یافته و او را به سختی می‌رساند. شاعر به این نکته اشاره دارد که هر کس به عشقش وفا داشته، از آن معشوق جفا دیده است. تاریخ عشق او روز به روز طولانی‌تر می‌شود، در حالی که داستان زیبایی‌های معشوقش کوتاه‌تر به نظر می‌رسد. او از یادآوری لب‌های معشوقش و اشک‌هایش می‌گوید و بیان می‌کند که هر نفسی که می‌کشد، با اندوه همراه است. شاعر در پایان، به وفای خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که برای بدست آوردن ثروت سلطنتی نیازی ندارد، بلکه تنها آرزویش عشق راستین است. با این حال، او به شدت در درد و رنج عشق خود گیر کرده و در این مسیر به دام افتاده است.