شمارهٔ ۲ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، سخن‌گو از احوال بی‌قراری و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او دوباره دلی آشفته و پریشان دارد و در پی عشقش همانند حلقه زلفش، سرگشته و دیوانه شده است. احساساتش به شدت تحت تأثیر محبوبش قرار گرفته و آرامش از او گرفته شده است.