نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۳ صفی علیشاه

صفی علیشاه / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

امید مراست ز آفریننده‌یِ خود

کو عفو کند جرائم بنده‌یِ خود

زیبنده‌یِ او عطاست، وَز بنده خطا

هر کس کند آنچه هست زیبنده‌یِ خود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به امید و رحمت خداوند اشاره دارد و می‌گوید که خداوند بخشنده است و می‌تواند گناهان بندگانش را ببخشد. زیبایی‌های عالم از آن خداوند است و هر کس باید بر اساس ظرفیت و زیبایی‌های خود عمل کند. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده‌ی ارتباط بین بندگان و خالق و امید به عفو و رحمت الهی است.