شمارهٔ ۷۴ صفی علیشاه

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر زندگی انسان با گناه و هوس گذرانده شود، بهتر است که به یک لحظه از بی‌وفایی محبوب و جفای او نرسد. او همچنین می‌گوید که همه‌ی انسان‌ها مانند گیاهان در باغ خداوند هستند و حتی اگر شبیه سرو و سنبل نیز باشند، در نهایت به او تعلق دارند.