۱۱۴- آیات ۲۳۶ تا ۲۳۷ صفی علیشاه

لاٰ جُنٰاحَ عَلَیْکُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ اَلنِّسٰاءَ مٰا لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَرِیضَةً وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَی اَلْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَی اَلْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتٰاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی اَلْمُحْسِنِینَ (۲۳۶) وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِیضَةً فَنِصْفُ مٰا فَرَضْتُمْ إِلاّٰ أَنْ یَعْفُونَ أَوْ یَعْفُوَا اَلَّذِی بِیَدِهِ عُقْدَةُ اَلنِّکٰاحِ وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْویٰ وَ لاٰ تَنْسَوُا اَلْفَضْلَ بَیْنَکُمْ إِنَّ اَللّٰهَ بِمٰا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (۲۳۷)

نیست گناهی بر شما اگر طلاق دادید زنان را ما دام که مس نکرده‌اید ایشان را یا مقرر کرده باشید ایشان را مهری و برخورداری ایشان بر هر که توانگر است اندازه‌اش و بر هر که تنگدست است اندازه‌اش برخورداری بنیکی حق را بر نیکوکاران (۲۳۶) و اگر طلاق دادید ایشان را پیش از آنکه مس کنید ایشان را و بتحقیق که واجب کرده بر شما مر ایشان را مهری پس نیم آنچه معین کردید مگر اینکه ببخشند یا نبخشند آن کسانی که بدست اوست بستن نکاح و اگر ببخشید نزدیک‌تر است مر پرهیزکاری را و فراموش مکنید احسان را میان خودتان بدرستی که خدا بآنچه می‌کنید بینا است (۲۳۷)

نیست جرمی در طلاق از بهر کس

گر دهید ازواج را ناکرده مس

یا که دادید آنچه عین فرض بود

بر شما از مهر نسوان قرض بود

بهره ور سازیدشان از مال خود

موسِع و مقتِر به قدر حال خود

از متاعی کآن بود معروف و حق

واجب آمد محسنان را این نسق

آنکه خواهد با نکویی خو کند

کار فرض و مستحب نیکو کند

چیست معروف آنکه بر اجحاف نیست

اندر او تقصیر یا اسراف نیست

ور که می بدهید ایشان را طلاق

پیشتر از دخل نزد اتفاق

بر شما از حقشان بود آنچه فرض

کرد می باید اداء مانند قرض

نصف آنچه بر شما آن فرض بود

جز که بخشند آن به چاره یا ز جود

واگذارد یعنی آن را ذی حقش

تا نکاهد از رواج و رونقش

مهر خود را بهر نفعی واگذاشت

که امیدی هیچ از آن شوهر نداشت

واگذارد تا هم او را شوهرش

که به دست اوست عقد و منظرش

ور که از وی بگذرند آن انسب است

هم به دانش هم به تقوی اقرب است

هم فرامش تا نباشد فضل ها

در میانتان وآن بها و بذلها

می نمایید آنچه از برنا و پیر

حق بر اعمال شما باشد بصیر