۱۳- ایات ۷۱ تا ۷۷ صفی علیشاه

وَ مَنْ تٰابَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً فَإِنَّهُ یَتُوبُ إِلَی اَللّٰهِ مَتٰاباً (۷۱) وَ اَلَّذِینَ لاٰ یَشْهَدُونَ اَلزُّورَ وَ إِذٰا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِرٰاماً (۷۲) وَ اَلَّذِینَ إِذٰا ذُکِّرُوا بِآیٰاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْهٰا صُمًّا وَ عُمْیٰاناً (۷۳) وَ اَلَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنٰا هَبْ لَنٰا مِنْ أَزْوٰاجِنٰا وَ ذُرِّیّٰاتِنٰا قُرَّةَ أَعْیُنٍ وَ اِجْعَلْنٰا لِلْمُتَّقِینَ إِمٰاماً (۷۴) أُوْلٰئِکَ یُجْزَوْنَ اَلْغُرْفَةَ بِمٰا صَبَرُوا وَ یُلَقَّوْنَ فِیهٰا تَحِیَّةً وَ سَلاٰماً (۷۵) خٰالِدِینَ فِیهٰا حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقٰاماً (۷۶) قُلْ مٰا یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبِّی لَوْ لاٰ دُعٰاؤُکُمْ فَقَدْ کَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَکُونُ لِزٰاماً (۷۷)

و آنکه توبه نمود و کرد کار نیکی پس بدرستی که او بازگشت می‌نماید بسوی خدا بازگشتنی (۷۱) و آنان که حاضر نمی‌شوند باطل را و چون بگذارند بلغو بگذرند کریمان (۷۲) و آنان که چون پند داده شوند بآیتهای پروردگارشان بر وی نیفتند بر آنها کران و کوران (۷۳) و آنان که می‌گویند پروردگار ما ببخش ما را از جفتهامان و فرزندانمان آسایش چشمها و بگردان ما را برای پرهیزگاران پیشوا (۷۴) آنها جزا داده می‌شوند درجه بلند بسبب آنچه صبر کردند و رسانیده می‌شوند در آن دعای خیر و سلام را (۷۵) جاودانیان در آن خوبست از راه آرامگاه و مقام (۷۶) بگو چه کند و چه وزن و قدر نهد شما را پروردگارم اگر نباشد دعای شما پس بتحقیق تکذیب کردید پس بزودی می‌شود لازم (۷۷)

وآنکه توبه کرد و شد بستوده کار

پس بگردد باز سوی کردگار

بازگشتی باشدش بس نکو

بر جزای توبه ای کآورد او

وآن کسان که بر گواهیِ دروغ

حاضر ایشان می نکردند از فروغ

چونکه بر لغو آن جماعت بگذرند

حاصل از مرّوا کراما می‌برند

بگذرند اعنی بدان سان که کریم

بگذرد بر جمع ارذال لئیم

وآن کسان که یاد کرده چون شوند

مر به آیتهای رب از روی پند

لم یخرونی فتند اعنی برو

همچو کوران و کران در جستجو

وآنکه می گویند ای پروردگار

از زنان ما را ببخش اولاد و یار

تا بوند آن روشنیِ چشم ما

سازمان بر متقین هم پیشوا

آن گُره پاداش داده می شوند

غرفه را از صبر چون آن سو روند

یعنی از پاداش صبر اندر سرشت

غرفه ها یابند عالی در بهشت

هم عطاء داده شوند ایشان تمام

سوی جنّت بر تحیّت بر سلام

جاودانند اندر آن نیکو غُرَف

از مقرّ و از مقام اندر شرف

گو نهد ربّم چه وزنی بر شما

گر نباشد طاعتِ او یا دعا

یعنی ار او را بنپرستید باز

نیست قدری هیچتان در امتیاز

پس شما کردید تکذیب از گزند

بر شما کردیم آنچه از دین پسند

زود پس باشد که گردد در جزا

آن ملازم یا که لازم بر شما