بخش ۲ - مطلع دیوان صفی علیشاه
صفی علیشاه / دفتر اول / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
مطلع دیوان اسرار قدیم
هست بسم ﷲ الرّحمن الرّحیم
آن کتاب ﷲ که گنج حکمت‌است
افتتاح او به باب رحمت است
حق چو چنگ آفرینش کرد ساز
باب ایجاد او به رحمت کرد باز
بار الهی حق قرآن بلیغ
رحمت خود را مدار از ما دریغ
بخش ما را حق قرآن کریم
استقامت در صراط مستقیم
آن صراطی کز تو آمد راه راست
آن رهی کش نعمت ﷲ رهنماست
جان ما را اندر آن ره زاختصاص
کُن به رحمت مورد اِنعام خاص
آن عنایت کن در این راه دقیق
تا نتابم رخ ز پیران طریق
تا صراط مستقیمم طی شود
وین دل مرده به عونت حی شود
بر زبان آرم چو لفظ اهدنا
باشدم دل سوی پیر رهنما
بار،از این ره رسد بر منزلم
خوش به عون رهنمای کاملم
پیر کبود، فانی اندر ذات حق
گشته جانش در صفا مرآت حق
آنکه دست او بود دست علی
در طریق نعمت ﷲ ولی
مذهب اهل رشاد این سلسله است
مابقی آن راههای باطله است
مجملا در ذهن بسپار این بیان
تا مفصل با تو گویم شرح آن
از زبان مهدی آن شاه و فی
زبدة الاسرار می گوید صفی
یا علی ولی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره اهمیت و ارزش قرآن و رحمت الهی صحبت می‌کند. نویسنده به رابطه‌اش با خدا و درخواست استقامت در مسیر مستقیم اشاره دارد و به دنبال راهنمایی از پیران دین است تا به هدف خود برسد. همچنین به نقش اهل بیت و رهنماهای عرفانی در هدایت انسان‌ها اشاره شده و تأکید می‌شود که راههای باطل در مقابل این مسیر مستقیم وجود دارد. نویسنده می‌خواهد که این پیام را در ذهن بسپارد و در نهایت، از زبان مهدی (ع) مطالبی را بیان کند.