شمارهٔ ۱۵ - قطعه ذیل بجهه تمثال مبارک حضرت قطب العارفین صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف مقام والای عارف در دنیای معنوی می‌پردازد. او از شنیدنی‌های آدم و اسما یاد می‌کند و دعوت می‌کند تا به ذات واقعی آدم بنگریم. شاعر تأکید دارد که باید با چشم دل به دو جهان نگاه کنیم و زیبایی‌ها و کمالات عشق را مشاهده کنیم. همچنین، به وجود مقدس و نورانی خداوند اشاره می‌کند که در تمامی ذرات جهان نمایان است. در نهایت، به مونس و راحتی علی(ع) اشاره می‌کند و او را در مقام شاهی فقیر، کامیاب می‌بیند.