شمارهٔ ۴۵ - قطعه صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از راضی بودن به خود و اجتناب از مدح و ذم دیگران صحبت می‌کند. او خوشحال است که هیچ‌گاه به خاطر ترس از خلق، ارزش‌های خود را نفروخته و از رنجش‌های ناشی از بدبیاری‌های خود شاکی نیست. به طور کلی، شاعر بر این باور است که از تصمیم‌گیری‌های نادرست در زندگی خود دوری کرده و به خوشبختی و قناعت با آنچه که دارد، رضایت دارد.