شمارهٔ ۲ - بسمه تعالی شانه صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی / مثنویات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
ای همه هستی همه هستی توئی
غیر تو کو تا که درآید دوئی
صورت و معنی صفت و ذات تست
نفی که سازم همه اثبات تست
ذات تو را نیست دوئی باصفات
ذات صفاتست و صفاتست ذات
در پیت آن فرقه که بشتافتند
خویش چو گم کرده ترا یافتند
در تو شود منتهی این ما و من
جمله توئی نیست مقام سخن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف وجود و ماهیت خداوند می‌پردازد. شاعر می‌گوید که همه هستی در حقیقت خداوند است و هیچ دوگانگی یا غیر او وجود ندارد. او به ارتباط بین ذات و صفات خدا اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که ذات و صفات الهی یکی هستند. در نهایت، شاعر به فلسفه «من» و «ما» اشاره دارد و می‌گوید که حقیقتاً همه چیز در خداوند متجلی است و فراتر از گفتار و تعابیر انسانی است.