شمارهٔ ۴۷ - اعتذار صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی / مثنویات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
دفتر جان بخش و داد بشر
عیب مدان باشد اگر مختصر
شهد شکر در کمی افزونتر است
سنگ همانا ز کمی گوهر است
باری از این بحر که شد اقتباس
نیستم از طعن کسی در هراس
چون رهی خواجهٔ نامی شدم
ریزه خور خوان نظامی شدم
با رخ زرد و دل آزرم ناک
عذر همی خواهم از آن روح پاک
هم ز اساتید نظامی روان
میطلبم عذر قصور بیان
گر به تمامی نتوانسته‌ام
گفته‌ام انقدر که دانسته‌ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان humble و تواضع شاعر در مقابل بزرگی و عمق آثار نظامی گنجوی می‌پردازد. شاعر تاکید دارد که نباید اثر او به دلیل مختصر بودنش عیب شمرده شود، زیرا در حقیقت، ارزش‌ها و معاني عمیق‌تر از ظاهر آن جا دارد. او از اینکه ممکن است از نظر بیان در قیاس با استادش کمبودهایی داشته باشد، عذرخواهی می‌کند و می‌گوید که آنچه گفته، تنها به اندازه دانسته‌هایش بوده است. به طور کلی، شاعر نشان می‌دهد که در تلاش است تا به شیوه‌ای شایسته در ادامه راه بزرگان ادب فارسی قدم بردارد.