شمارهٔ ۲۷ - در هجو شخصی سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به شنونده می‌گوید که داستانی راست را از او بشنود. او به وجود شخصی مستور اشاره می‌کند که در حرم قرار دارد و هر کس به او برسد، از او بهره‌مند می‌شود. این بهره‌مندی را به مانند نطفه‌ای در شکم تشبیه می‌کند که به دیگران منتقل می‌شود.