شمارهٔ ۴۸ - بی سواری در سواد هند بودن مشکل است سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به دشواری‌های بی‌سواری در سرزمین هند اشاره می‌کند. او از مرگ اسبش و اضطراب ناشی از آن می‌گوید و بیان می‌کند که وقتی پیاده می‌رود، دیگران او را ناتوان و همچون کسی که در آب افتاده، می‌بینند. همچنین او به این نکته اشاره می‌کند که دستش به خاطر کوتاهی دامن زین از رسیدن به اسب بازمانده و پاهایش نیز به دلیل عدم استفاده از رکاب دچار ناتوانی شده است. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده‌ی حسرت و ناتوانی شاعر در زندگی‌اش است.