شمارهٔ ۵۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد و تمسخر فردی می‌پردازد که به ظاهر و پوشش خود اهمیت می‌دهد، در حالی که درون او ناپاک است. او می‌گوید که این شخص به جای پوشاندن جسمی آلوده و ناپاک، باید به فکر پاکسازی روح خود باشد. به نوعی، شاعر تأکید می‌کند که ظواهر فریبنده بی‌فایده هستند اگر باطن فرد آلوده باشد.