شمارهٔ ۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شخصی اشاره می‌کند که به هر مهمانی که دعوت می‌شود، از مقام و موقعیتش به راحتی رانده می‌شود. او به این شخص پیشنهاد می‌کند که در جایی بنشیند که قدرت از دست دادن جایگاهش را نداشته باشد، چرا که او به مانند مگسی که به راحتی از صدر می‌رانند، بی‌ارزش و بی‌پایه است.