شمارهٔ ۶۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مقام و شخصیت خاص شخصی اشاره می‌کند که او را برتر از همه حریفان می‌داند. این جمع دوستان به گونه‌ای با هم خوشحال و شاداب هستند که شبیه ترکیب شکر و شیر به نظر می‌رسند. شاعر اشاره می‌کند که هر کدام از آن‌ها نیز دارای فرزندی هستند و این وضعیت به نوعی به بازی شطرنج بزرگ تشبیه شده است.