شمارهٔ ۷۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس ترس و زخم‌های عاطفی خود سخن می‌گوید. او از صحبت با شخصی خاص می‌ترسد و به خاطر تجربیات گذشته‌اش، از ملاقات و ارتباط با دیگران نگران است. همچنین، او به عدم شادی و خندیدن اشاره می‌کند و به نوعی می‌گوید که مثل یک کودک مدرسه‌ای، از سرنوشت و اتفاقات زندگی می‌ترسد. این عواطف نشان‌دهنده‌ی آسیب‌پذیری و ترس‌های درونی شاعر است.