شمارهٔ ۹۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات متناقض خود صحبت می‌کند. گاهی به او اجازه نمی‌دهند که به شوق و اشتیاقش (غمی که دارد) بپردازد و گاهی دیگران او را به خاطر عشق و شادابی‌اش سرزنش می‌کنند. در نهایت، با وجود این تلاطم‌ها، او دلی سوخته و آزرده دارد و هیچ‌گاه نمی‌تواند لحظه‌ای آرامش یابد، مانند سنگی که در اثر برخورد با چخماق شعله‌ور می‌شود.